اونلرڭ ظنّنى تكذيب ايتمك ايچون، مشروطيتى هركسدن زياده شريعت نامنه آلقيشلادم. لٰكن ينه قورقدم كه، باشقه بر إستبداد تكرار او ظنّى تصديق ايدر دييه، نه قدر قوّتم وارسه آياصوفيه جامعنده مبعوثانه خطابًا فرياد ايتدم. و سويلهدم كه: مشروطيتى، مشروعيت عنوانى ايله تلقّى و تلقين ايديڭز. تا يڭى و گيزلى و دينسز بر إستبداد، پيس أليله او مباركى أغراضنه سپر ايتمكله لكهدار ايتمهسين. حرّيتى، آدابِ شريعتله تقييد ايديڭز. زيرا جاهل أفراد و عوامِ ناس قيدسز حرّ اولسه، شرطسز تام سربست اولسه، سفيه و إطاعتسز اولور. عدالت نمازنده قبلهڭز درت مذهب اولسون. تا كه، نماز صحيح اوله. زيرا حقائقِ مشروطيتڭ صراحةً و ضمنًا و إذنًا درت مذهبدن إستخراجى ممكن اولديغنى دعوا ايتدم. بن كه، بر عادى طلبهيم. علمايه فرض اولان بر وظيفهيى اوموزيمه آلدم، ديمك جنايت ايتدم كه، بو طوقادى ييدم.
بشنجى جنايت:
غزتهلر ايكى قياسِ فاسد جهتيله و حيثيت قيريجى بر نشريات ايله أخلاقِ إسلاميهيى صارصديلر. و أفكارِ عموميهيى پريشان ايتديلر. بن ده غزتهلرله، اونلرى ردّ ايدن مقالهلر نشر ايتدم. ديدم كه:
أى غزتهجيلر! أديبلر أدبلى اولمالى، هم ده أدبِ إسلاميه ايله متأدّب اولمالى. و اونلرڭ سوزلرى، قلبِ عمومئِ مشتركِ ملّتدن بىطرفانه چيقمالى. و مطبوعات نظامنامهسنى، وجدانڭزدهكى حسِّ ديانت و نيّتِ خالصه تنظيم ايتملى. حالبوكه، سز ايكى قياسِ فاسدله، يعنى طشرايى إستانبوله و إستانبولى آوروپايه قياس ايدهرك أفكارِ عموميهيى باتاقلغه دوشورديڭز. و شخصى غرضلرى و فكرِ إنتقامى اويانديرديڭز. زيرا ألفبا اوقوميان چوجغه، فلسفۀِ طبيعيه درسى ويريلمز. و أركگه، تياتروجى قارى لباسى ياقيشماز. و آوروپانڭ حسّياتى، إستانبولده تطبيق اولونماز. أقوامڭ إختلافى؛ مكانلرڭ و أقطارڭ تخالفى، زمانلرڭ و عصرلرڭ إختلافى