إستانبولده دار الحكمتده بولونديغى زمان، سنوحات رسالهسنده يازديغى غايت عجيب بر واقعۀ روحانيه:
رؤياده بر خطابه
١٣٣٥ سنهسى أيلولنده، دهرڭ حادثاتنڭ ويرديگى يأس ايله شدّتله مضطرب ايدم. شو كثيف ظلمت ايچنده بر نور آرايوردم. معنًا رؤيا اولان يقظهده بولامدم. حقيقةً يقظه اولان رؤياىِ صادقهده بر ضيا گوردم. تفصيلاتى ترك ايله، بڭا سويلتديرلمش نقطهلرى قيد ايدهجگم. شويله كه:
بر جمعه گيجهسنده نوم ايله عالمِ مثاله گيردم. برى گلدى ديدى: «مقدّراتِ إسلام ايچون تشكّل ايدن بر مجلسِ محتشم سنى ايستهيور.»
گيتدم گوردم كه: منوّر، أمثالنى دنياده گورمهديگم، سلفِ صالحيندن و أعصارڭ مبعوثلرندن هر عصرڭ مبعوثلرى ايچنده بولونور بر مجلس گوردم. حجاب ايدوب قپوده طوردم.
اونلردن بر ذات ديدى كه: «أى فلاكت هلاكت عصرينڭ آدمى! سنڭ ده رأيڭ وار، فكريڭى بيان ايت.»
آياقده طوروب ديدم: «صورڭ، جواب ويرهيم.»
برى ديدى: «بو مغلوبيتڭ نتيجهسى نه اولاجق؟ غالبيتده نه اولوردى؟»
ديدم: مصيبت، شرِّ محض اولماديغى ايچون، بعضًا سعادتده فلاكت اولديغى گبى، فلاكتدن دخى سعادت چيقار. أسكيدن بَرى إعلاىِ كلمة اللّٰه و