﴿اَفْضَلُ مَا قُلْتُ اَنَا وَالنَّبِيُّونَ مِنْ قَبْلٖى لَا اِلٰهَ اِلَّا اللّٰهُ﴾
يعنى: «بن و بندن أوّل گلن پيغمبرلرڭ أڭ زياده فضيلتلى و قيمتلى سوزلرى، (لَا اِلٰهَ اِلَّا اللّٰهُ) كلاميدر.» أوت بر ميوه، بر چيچك، بر ايشيق گبى كوچوجك بر إحسان، بر نعمت، بر رزق؛ بر كوچك آيينه ايكن، توحيدڭ سرّيله بردن بتون أمثالنه اوموز اوموزه ويروب إتّصال ايتديگندن، او نوع بيوك آيينهيه دونوب او نوعه مخصوص جلوهلهنن بر چشيد جمالِ إلٰهىيى گوسترر. و فانى، موقّت اولان گوزللك ايله، باقى بر نوع حسنِ سرمدىيى إرائه ايدر. و مولانا جلال الدينڭ ديديگى گبى،
﴿اٰنْ خَيَالَاتٖى كِه دَامِ اَوْلِيَاسْتْ § عَكْسِ مَهْرُويَانِ بُوسْتَانِ خُدَاسْتْ﴾
سرّيله بر آيينۀِ جمالِ إلٰهى اولور. يوقسه أگر توحيد سرّى اولمازسه، او جزئى ميوه تك باشنه قالير. نه او قدسى جمال، نه ده او علوى كمالى گوسترر. و ايچندهكى جزئى بر لمعه دخى سونر، غائب اولور. عادتا باش آشاغى اولوب ألماسدن شيشهيه دونر.
هم توحيد سرّيله، شجرۀِ خلقتڭ ميوهلرى اولان ذىحياتده بر شخصيتِ إلٰهيه، بر أحديتِ ربّانيه و صفاتِ سبعهجه معنوى بر سيماءِ رحمانى و تمركزِ أسمائى و (اِيَّاكَ نَعْبُدُ وَاِيَّاكَ نَسْتَعٖينُ) دهكى خطابه مخاطب اولان ذاتڭ بر جلوۀِ تعيّنى و تشخّصى تظاهر ايدر. يوقسه او شخصيت، او أحديت، او سيما، او تعيّنڭ جلوهسى إنبساط ايدهرك كائنات نسبتنده گنيشلنير، طاغيلير، گيزلهنير. آنجق چوق بيوك و إحاطهلى، قلبى گوزلره گورونور. چونكه عظمت و كبريا پرده اولور، هركسڭ قلبى گورهمز. هم او جزئى ذىحياتلرده پك ظاهر بر صورتده آڭلاشيلير كه؛ اونڭ صانعى، اونى گورور، بيلير، ديڭلر، ايستديگى گبى ياپار. عادتا او ذىحياتڭ مصنوعيتى آرقهسنده مقتدر، مختار، ايشيديجى، بيليجى،