و سعادتلى قصّهلرڭ آخرندهكى زوال و فراق خبرلرينڭ آجيلرى و ألمى، قصّهدن آلينان خيالى لذّتى آجيلاشديرييور، قيرييور. باخصوص كمالِ فرح و سعادت ايچنده بولونديغنى إخبار ايتديگى هنگامده، موتنى و فراقنى خبر ويرمك داها أليمدر؛ ديڭلهينلره «أيواه!» ديديرتير. حالبوكه شو آيت، قصّۀِ يوسفڭ (عس) أڭ پارلاق قسمى كه؛ عزيزِ مصر اولماسى، پدر و والدهسيله گوروشمسى، قارداشلريله سَويشوب طانيشمهسى اولان، دنياده أڭ بيوك سعادتلى و فرحلى بر هنگامده، حضرتِ يوسفڭ موتنى شويله بر صورتده خبر ويرييور و دييور كه: شو فرحلى و سعادتلى وضعيتدن داها سعادتلى، داها پارلاق بر وضعيته مظهر اولمق ايچون، حضرتِ يوسف كنديسى جنابِ حقدن وفاتنى ايستدى و وفات ايتدى؛ او سعادته مظهر اولدى. ديمك او دنيوى لذّتلى سعادتدن داها جاذبهدار بر سعادت و فرحلى بر وضعيت قبرڭ آرقهسنده واردر كه؛ حضرتِ يوسف عليه السلام گبى حقيقتبين بر ذات، او غايت لذّتلى دنيوى وضعيت ايچنده غايت آجى اولان موتى ايستدى، تا اوتهكى سعادته مظهر اولسون.
ايشته قرآنِ حكيمڭ شو بلاغتنه باق كه، قصّۀِ يوسفڭ خاتمهسنى نه صورتله خبر ويردى. او خبرده ديڭلهينلره ألم و تأسّف دگل، بلكه بر مژده و بر سُرور علاوه ايدييور. هم إرشاد ايدييور كه: قبرڭ آرقهسى ايچون چاليشڭز، حقيقى سعادت و لذّت اوندهدر. هم حضرتِ يوسفڭ عالى صدّيقيتنى گوسترييور و دييور: دنيانڭ أڭ پارلاق و أڭ سرورلى حالتى دخى اوڭا غفلت ويرمييور، اونى مفتون ايتمييور، ينه آخرتى ايستهيور.
اَلْبَاقٖى هُوَ الْبَاقٖى
سعيد النورسى
* * *