ايدهمييور. ايشته بو رزق، تعهّدِ ربّانى آلتنده اولماديغى ايچون؛ بو رزقى تحصيل ايتمك، خصوصًا بو زمانده چوق بهاليدر. باشده عزّتنى فدا ايدوب ذلّتى قبول ايتمك، بعضًا آلچاق إنسانلرڭ آياقلرينى اوپمك قدر معنًا بر ديلنجيلك وضعيتنه دوشمك، بعضًا حياتِ أبديهسنڭ نورى اولان مقدّساتِ دينيهسنى فدا ايتمك صورتيله او بركتسز منحوس مالى آلير. هم بو فقر و ضرورت زماننده، آج و محتاج اولانلرڭ ألملرندن أهلِ وجدانه رقّتِ جنسيه واسطهسيله گلن تألّم؛ او غيرِ مشروع بر صورتده قزانديغى پاره ايله آلديغى لذّتى، وجدانى وارسه آجيلاشديرييور. بويله عجيب بر زمانده، شبههلى ماللرده، ضرورت درجهسنده إكتفا ايتمك لازمدر. چونكه (اِنَّ الضَّرُورَةَ تُقَدَّرُ بِقَدْرِهَا) سرّيله: حرام مالدن، مجبوريتله ضرورت درجهسنى آلابيلير؛ فضلهسنى آلاماز. أوت مضطر آدم، مردار أتدن طوق اولونجهيه قدر ييهمز. بلكه، ئولميهجك قدر ييهبيلير. هم يوز آج آدمڭ حضورنده، كمالِ لذّت ايله فضله ينيلمز.
إقتصاد، سببِ عزّت و كمال اولديغنه دلالت ايدن بر واقعه:
بر زمان، دنياجه سخاوتله مشهور حاتمِ طائى، مهمّ بر ضيافت ويرييور. مسافرلرينه غايت فضله هديهلر ويرديگى وقت، چولده گزمگه چيقييور. باقار كه: بر إختيار فقير آدم، بر يوك تيكنلى چالى و گوهنلرى بلنه يوكلهمش؛ جسدينه باتييور، قنادييور. حاتم اوڭا ديدى: «حاتمِ طائى، هديهلرله برابر مهمّ بر ضيافت ويرييور. سن ده اورايه گيت؛ بش غروشلق بو چالى يوكنه بدل بش يوز غروش آليرسڭ.» او مقتصد إختيار ديمش كه: «بن، بو تيكنلى يوكمى عزّتمله چكهرم، قالديريرم. حاتمِ طائينڭ منّتنى آلمام.» صوڭره، حاتمِ طائيدن صورمشلر: «سن كندڭدن داها جوانمرد، عزيز، كيمى بولمشسڭ؟» ديمش: «ايشته او صحراده