رئيسلردن بر قسمى، پارهسزلقدن ذلّت و سفالته دوشمهمكلگم ايچون، زكاتلرينى بڭا قبول ايتديرمگه چوق چاليشديلر. او زنگين رئيسلره ديدم: «گرچه پارهم پك آزدر؛ فقط إقتصادم وار، قناعته آليشمشم. بن سزدن داها زنگينم.» مكرّر و مصرّانه تكليفلرينى ردّ ايتدم. جاىِ دقّتدر كه: ايكى سنه صوڭره، بڭا زكاتلرينى تكليف ايدنلرڭ بر قسمى إقتصادسزلق يوزندن بورجلانديلر. لِلّٰهِ الحمد اونلردن يدى سنه صوڭره، او آز پاره إقتصاد بركتيله بڭا كافى گلدى؛ بنم يوز صويومى دوكديرمدى، بنى خلقلره عرضِ حاجته مجبور ايتمدى. حياتمڭ بر دستورى اولان «ناسدن إستغنا» مسلگمى بوزمادى.
أوت إقتصاد ايتمهين، ذلّته و معنًا ديلنجيلگه و سفالته دوشمگه نامزددر. بو زمانده إسرافاته مدار اولاجق پاره، چوق بهاليدر. مقابلنده بعضًا حيثيت، ناموس رشوت آلينييور. بعضًا مقدّساتِ دينيه مقابل آلينييور، صوڭره منحوس بر پاره ويريلييور. ديمك معنوى يوز ليرا ضرر ايله، مادّى يوز پارهلق بر مال آلينير. أگر إقتصاد ايدوب حاجاتِ ضروريهيه إقتصار و إختصار و حصر ايتسه (اِنَّ اللّٰهَ هُوَ الرَّزَّاقُ ذُو الْقُوَّةِ الْمَتٖينُ) سرّيله، (وَمَا مِنْ دَٓابَّةٍ فِى الْاَرْضِ اِلَّا عَلَى اللّٰهِ رِزْقُهَا) صراحتيله؛ اومماديغى طرزده ياشايهجق قدر رزقنى بولاجق. چونكه شو آيت تعهّد ايدييور. أوت رزق ايكيدر:
برى حقيقى رزقدر كه، اونڭله ياشايهجق. بو آيتڭ حكمى ايله او رزق، تعهّدِ ربّانى آلتندهدر. بشرڭ سوءِ إختيارى قاريشمازسه، او ضرورى رزقى هر حالده بولابيلير. نه ديننى، نه ناموسنى، نه عزّتنى فدا ايتمگه مجبور اولماز.
ايكنجيسى: رزقِ مجازيدر كه، سوءِ إستعمالات ايله حاجاتِ غيرِ ضروريه حاجاتِ ضروريه حكمنه گچوب، گورهنهك بلاسيله ترياكى اولوب، ترك