اوچنجيسى:
بر شيئڭ حسن و جمالى، او شيئڭ مجموعنده گورونور. جزءلره آيريلديغى وقت، مجموعنده گورونن حسن و جمال، پارچهلرنده گورونمز. او شيئڭ عمومنده تظاهر ايدن نقش و گوزللك، هر بر قسمنده آرانماز. گورونمديگى وقت، گورونمهمسى اونڭ سببِ قصورى توهّم ايديلمز. بويله اولماسنه رغمًا، قرآنِ حكيمڭ سوره و آيتلرنده گورونن معجزۀِ نظم، هيئات و كيفيات إعتباريله تحليل ايديلديگى وقت، باشقه بر طرزده ينه كندينى أهلِ تدقيقه گوسترييور. ايشته بو إشارات الإعجاز عربى تفسيرى، إعجازِ قرآنڭ يدى منبعندن بر منبعى اولان نظمندهكى جزالتى، أڭ اينجه أسرارينه قدر بيان و إظهار ايدييور. قرآنِ حكيمڭ اون، يوز، بيڭ و بيڭلر و أيّامِ مباركهده اوتوز بيڭه قدر ثمرۀِ اُخروى ويرن حروفاتنڭ هر برينه عائد، إشارات الإعجازڭ أعظمى إهتمام ايله اونلردهكى إعجازى گوسترمگه چاليشماسى، ألبته إسراف دگل عينِ حقيقتدر.
دردنجيسى:
قرآنِ حكيمڭ كلامِ أزليدن گلمسى و بتون عصرلردهكى بتون طبقاتِ بشره خطاب ايتمهسى حسبيله، معناسنده بر جامعيت و كلّيتِ خارقه واردر. إنساندهكى عقل و لسان گبى، بر آنده يالڭز بر مسئلهيى دوشونمك و يالڭز بر لفظى سويلهمك گبى جزئى دگل، گوز مِثللو محيط بر نظره صاحب اولمق گبى، كلامِ أزلى دخى بتون زمانى و بتون طائفۀِ إنسانيهيى نظره آلان بر كلّيتده بر كلامِ إلٰهيدر. ألبته اونڭ معناسى، بشر كلامى گبى جزئى بر معنايه و خصوصى بر مقصده منحصر دگلدر. بو سببدن، بتون تفسيرلرده گورونن و صراحت، إشارت، رمز، ايما، تلويح، تلميح گبى طبقهلرله مفسّرينڭ بيان ايتدكلرى معنالر، قواعدِ عربيهيه و اصولِ نحوه و اصولِ دينه مخالف اولمامق شرطيله، او معنالر، او كلامدن بِالذّات مراددر، مقصوددر.
طاهرى، زبير، صونغور، ضيا، جيلان، بايرام
* * *