اوچنجى وجه: أوّلكى آيت بشر ايچون حشر و قيامتڭ وجودينه إشارت ايتمهسى، سامعجه گويا «بشرڭ نه قيمتى واردر كه اونڭ سعادتى ايچون قيامت قوپاجق؟» دييه وارد اولان سؤال، بو آيتله: «أرض بتون مشتملاتيله إستفادهسى ايچون ياراديلان و بتون أنواع إطاعت و أمرينه ويريلن إنسان، نتيجۀِ خلقتدر. ألبته و ألبته اونڭ سعادتى ايچون قيامت قوپاجقدر.» دييه جوابلانديريلمشدر.
دردنجى وجه: أوّلكى آيت، قيامتده أسباب و وسائطڭ اورتهدن قالقماسيله، إنسانڭ مرجعى يالڭز جنابِ حقّه منحصر قالاجغنه إشارت ايتمشدر. بو آيت ايسه، دنياده ده إنسانڭ مرجعِ حقيقيسى جنابِ حقّه منحصر اولديغنى سويلهيور. زيرا أسباب و وسائطڭ آرقهسنده، قدرتڭ شعاعى گورونور؛ تأثير اونڭدر، أسباب ايسه پردهدر.
بشنجى وجه: أوّلكى آيت، سعادتِ أبديهيه إشارتدر. بو آيت ده، سعادتِ أبديهنڭ إنسانه ويريلمهسنى إقتضا ايدن و سبب اولان جنابِ حقدن سبقت ايتمش فضل و إنعامه إشارتدر كه؛ كنديسنه أرضڭ مشتملاتى إحسان ايديلمش إنسانڭ ألبته سعادتِ أبديهيه لياقتى واردر.
(ثُمَّ اسْتَوٰٓى اِلَى السَّمَٓاءِ) : بونڭ ماقبليله جهتِ إرتباطى درتدر:
برنجى جهت: أرض و سما توئم يعنى ايكيزدرلر، بربرندن آيريلمازلر؛ ذكرده، فكرده دائما برابر طولاشييورلر. بو جملهدن أوّلكى جملهده أرض ذكر ايديلديگى گبى، بو جملهده ده سما ذكر ايديلمشدر.
ايكنجى جهت: بشرڭ أرضدن إستفادهسنى إكمال و إتمام ايدن، آنجق سماواتڭ تنظيميدر.