نعمت، عقلاً ده حرامدر. أگر او نعمتلرڭ حقيقتلرينه باقيليرسه، مبدأ و معادى إثبات ايدن دليللردر.
و كذا بو آيت، گچن كافر و منافقلرڭ بحثنه ده ناظردر. اونڭ ايچون تعجّبى إفاده ايتمكله إنكارى تضمّن ايدن (كَيْفَ) ايله ياپيلان إستفهام، اونلرڭ تهديدلرينه إشارتدر.
شيمدى، بو جملهلرڭ آرالرندهكى إرتباط و مناسبتلردن بحث ايدهجگز:
أوت قرآنِ كريم، أوّلجه غائبانه ياپديغى حكايهدن صوڭره، بوراده خطابه باشلادى. بو ده، بلاغتجه معلوم بر نكته ايچوندر. شويله كه:
إنسان، بر آدمڭ فنالغندن، عيبلرندن بحث ايدركن حدّتى، غضبى او قدر غلبه ايدر كه؛ خيالاً، خيالى بر إحضار ايله خطاب صورتيله كنديسنه توجيهِ كلام ايتمگه باشلار. ويا اييلكلرندن بحث ايدركن شوقى و عشقى غليانه گلير، همان خيالنڭ قارشيسنه گتيرر، كنديسنه خطاب ايله قونوشمغه باشلار. بو إلتفات ايله تسميه ايديلن بر قاعدهدر. بو قاعدهنڭ لسانِ عربده بيوك بر موقعى واردر. ايشته قرآنِ كريم بو قاعدهيى تعقيبًا (كَيْفَ تَكْفُرُونَ) دييهرك، صيغۀِ خطاب ايله اونلره توجيهِ كلام ايتمشدر. صوڭره وقتا كه بو مقامده تعقيب ايديلن مقصد؛ ايمان، عبادت ايتمك و كفرانِ نعمت ايتمهمك، كفرى ردّ ايتمك گبى گچن اصول و أساسلرى إثبات ايچون لازم اولان دليللرى ذكر ايتمكدر و دليللرڭ أڭ واضحى، أحوالِ بشر سلسلهسندن إستفاده ايديلن دليللردر و نعمتلرڭ أڭ بيوگى، او سلسلهنڭ عقده و دوگوملرندهدر. قرآنِ كريم (وَكُنْتُمْ اَمْوَاتًا فَاَحْيَاكُمْ ثُمَّ يُمٖيتُكُمْ ثُمَّ يُحْيٖيكُمْ