لذّت ايچون سفاهته صرف ايتسه؛ غايت عقلسز، ضررلى، بدبخت اولديغنى، أڭ عقلسز آدم دخى آڭلاماز مى؟

ايشته أى نمازسز آدم و أى نمازدن خوشلانميان نفسم!

او حاكم ايسه؛ ربّمز، خالقمزدر. او ايكى خدمتكار يولجى ايسه؛ برى متديّن، نمازينى شوق ايله قيلار. ديگرى غافل، نمازسز إنسانلردر. او يگرمى درت آلتون ايسه، يگرمى درت ساعت هر گونده‌كى عمردر. او خاص چيفتلك ايسه، جنّتدر. او ايستاسيون ايسه، قبردر. او سياحت ايسه قبره، حشره، أبده گيده‌جك بشر يولجيلغيدر. عمله گوره، تقوا قوّتنه گوره، او اوزون يولى متفاوت درجه‌ده قطع ايدرلر. بر قسم أهلِ تقوا، برق گبى بيڭ سنه‌لك يولى، بر گونده كسر. بر قسمى ده، خيال گبى أللى بيڭ سنه‌لك بر مسافه يى بر گونده قطع ايدر. قرآنِ عظيم الشان، شو حقيقته ايكى آيتيله إشارت ايدر. او بيلت ايسه، نمازدر. بر تك ساعت، بش وقت نمازه