عزيز، صدّيق قارداشلرم!
(مادّى و معنوى بر سؤال مناسبتيله خاطره گلن بر جوابدر.)
دينيلييور كه:
نهدن نور شاكردلرينڭ قوّتلى حسنِ ظنلرى و قطعى قناعتلرى، سنڭ شخصڭ حقّنده نورلره داها زياده شوقلرينه مدار اولان بر مقامى و كمالاتى شخصڭه قبول ايتمييورسڭ؟ يالڭز رسالۀِ نوره ويروب، كنديڭى چوق قصورلى بر خادم گوسترييورسڭ؟
الجواب:
حدسز حمد و شكر اولسون كه، رسالۀِ نورڭ اويله قوّتلى و صارصيلماز إستناد نقطهلرى و اويله پارلاق و كسكين حجّتلرى وار كه؛ بنم شخصمده ظن ايديلن مزيته، إستعداده إحتياجى يوقدر. باشقه أثرلر گبى مؤلّفڭ قابليتنه باقوب، مقبوليتى و قوّتى اوندن آلمييور. ايشته ميدانده، يگرمى سنهدر قطعى حجّتلرينه طايانوب، شخصمڭ مادّى و معنوى دشمنلرينى تسليمه مجبور ايدييور. أگر شخصيتم اوڭا أهمّيتلى بر نقطۀِ إستناد اولسه ايدى، دينسز دشمنلرم و إنصافسز معارضلرم قصورلى شخصمى چوروتمكله، نورلره بيوك ضربه وورابيليرديلر. حالبوكه او دشمنلر ديوانهلكلرندن، ينه هر نوع دسيسهلرله بنى چوروتمهيه و حقّمده توجّهِ عامّهيى قيرمايه چاليشدقلرى حالده، نورلرڭ فتوحاتنه و قيمتنه ضرر ويرهمييورلر. يالڭز بعض ضعيف و يڭى مشتاقلرى بولانديرسه ده واز گچيرهمييورلر.
بو حقيقت ايچون، هم بو زمانده أنانيت زياده حكم ايتديگى ايچون، حدّمدن چوق زياده اولان حسنِ ظنلرى كنديمه آلمييورم. و بن، قارداشلرم گبى، كندى نفسمه حسنِ ظن ايتمييورم. هم قارداشلريمڭ بو بيچاره قارداشلرينه