ناحيهده ايكى مديردن طوت، تا بر مملكتده ايكى پادشاهه قدر، حاكميتدهكى إستقلاليتڭ إقتضا ايتديگى «منعِ إشتراك قانونى» تاريخِ بشرده چوق عجيب هرج و مرج ايله قوّتنى گوسترمش. عجبا عاجز و معاونته محتاج إنسانلردهكى آمريت و حاكميتڭ بر گولگهسى، بو درجه مداخلهيى ردّ ايتمگى و باشقهسنڭ مداخلهسنى منع ايتمگى و حاكميتنده إشتراك قبول ايتمهمگى و مقامنده إستقلاليتنى نهايت تعصّبله محافظهيه چاليشمايى گور؛ صوڭره حاكميتِ مطلقه ربوبيت درجهسنده و آمريتِ مطلقه الوهيت درجهسنده و إستقلاليتِ مطلقه أحديت درجهسنده و إستغناىِ مطلق قادريتِ مطلقه درجهسنده بر ذاتِ ذو الجلالده، بو ردِّ مداخله و منعِ إشتراك و طردِ شريك، نه درجه او حاكميتڭ ضرورى بر لازمى و واجب بر مقتضاسى اولديغنى قياس ايدهبيليرسهڭ ايت.
امّا ايكنجى شق شبههڭ كه: بعض أسباب، بعض جزئياتڭ بعض عبوديتلرينه مرجع اولسه، او معبودِ مطلق اولان ذاتِ واجب الوجوده متوجّه ذرّاتدن سيّاراته قدر مخلوقاتڭ عبوديتلرندن نه نقصان گلير؟
الجواب: شو كائناتڭ خالقِ حكيمى كائناتى بر آغاج حكمنده خلق ايدوب، أڭ مكمّل ميوهسنى ذىشعور و ذىشعورڭ ايچنده أڭ جامع ميوهسنى إنسان ياپمشدر. و إنسانڭ أڭ أهمّيتلى، بلكه إنسانڭ نتيجۀِ خلقتى و غايۀِ فطرتى و ثمرۀِ حياتى اولان شكر و عبادتى؛ او حاكمِ مطلق و آمرِ مستقل، كندينى سَوْديرمك و طانيتديرمق ايچون كائناتى خلق ايدن او واحدِ أحد، بتون كائناتڭ ميوهسى اولان إنسانى و إنسانڭ أڭ يوكسك ميوهسى اولان شكر و عبادتنى باشقه أللره ويرر مى؟ بتون بتون حكمتنه ضد اولارق، نتيجۀِ خلقتى و ثمرۀِ كائناتى عبث ايدر مى؟ حاشا و كلاّ... هم حكمتنى و ربوبيتنى إنكار ايتديرهجك بر طرزده مخلوقاتڭ عبادتلرينى باشقهلره ويرمگه رضا گوسترر مى، هيچ مساعده ايدر مى؟