Dördüncü Remiz: Yirmi beşinci mertebede

بِتَمْلٖيخِ اٰيَاتٍ شَمُوخٍ تَشَمَّخَتْ

deyip âyât-ı Kur’aniyenin i’cazlarını beyan ve Kur’an’ın kırk vecihle mu’cize olduğunu ispat eden Yirmi Beşinci Söz’e işaretini, hem yirmi altı ve yirmi yedide

اَبَاذٖيخَ بَيْذُوخٍ وَذَيْمُوخٍ بَعْدَهَا

deyip Yirmi Yedinci Söz’ü ve Sahabeler hakkındaki mühim zeylini irade ettiğini ve işaretini gösterir.

Beşinci Remiz: Başta

بَدَئْتُ بِبِسْمِ اللّٰهِ رُوحٖى بِهِ اهْتَدَتْ اِلٰى كَشْفِ اَسْرَارٍ بِبَاطِنِهِ انْطَوَتْ

der. Sözler’in fatihası olan Birinci Söz namındaki Bismillah Risalesi’ne; hem بِوَاحِ الْوَحَا بِالْفَتْحِ وَالنَّصْرِ اَسْرَعَتْ fıkrasıyla fütuhat-ı İslâmiyeden gaybî haber veren ve bir kısım esrar-ı huruf-u Kur’aniyeyi beyan eden Rumuzat-ı Semaniye namındaki sekiz küçük risalelere işaretini ispat eder.

Altıncı Remiz: On iki Süryanî isimlerle bidayette iştihar ve intişar eden on iki Söz namında on iki küçük risalelere sair sarih ve kat’î işaret ve delil ve emare ve karinelerin delâletiyle bu Süryanî isimlerin bu küçük risalelere işaretini gösterir.

Yedinci Remiz:

وَبِالْاٰيَةِ الْكُبْرٰى اَمِنّٖى مِنَ الْفَجَتْ § وَبِحَقِّ فَقَجٍ مَعَ مَخْمَةٍ يَا اِلٰهَنَا

وَبِاَسْمَائِكَ الْحُسْنٰى اَجِرْنٖى مِنَ الشَّتَتْ

cümlesiyle Otuzuncu Lem’a olan Altı Nükte-i Esma Risalesine; hem

حُرُوفٌ لِبَهْرَامٍ عَلَتْ وَتَشَامَخَتْ

kelimesiyle Otuz Birinci Lem’a’nın Birinci Şuâ’ı olan ve otuz üç âyât-ı