أوت دنيا دار الحكمت و آخرت دار القدرت اولديغندن؛ دنياده حكيم، مرتّب، مدبّر، مربّى گبى چوق إسملرڭ إقتضاسيله، دنياده ايجادِ أشيا بر درجه تدريجى و زمان ايله اولماسى؛ حكمتِ ربّانيهنڭ مقتضاسى اولمش. آخرتده ايسه، حكمتدن زياده قدرت و رحمتڭ تظاهرلرى ايچون مادّهيه و مدّته و زمانه و بكلهمگه إحتياج بيراقمهدن بردن أشيا إنشا ايديلييور. بوراده بر گونده و بر سنهده ياپيلان ايشلر، آخرتده بر آنده، بر لمحهده إنشاسنه إشارةً قرآنِ معجز البيان (وَمَٓا اَمْرُ السَّاعَةِ اِلَّا كَلَمْحِ الْبَصَرِ اَوْ هُوَ اَقْرَبُ) فرمان ايدر.
أگر حشرڭ گلمسنى، گلهجك بهارڭ گلمسى گبى قطعى بر صورتده آڭلامق ايسترسهڭ؛ حشره دائر اوننجى سوز ايله يگرمى طوقوزنجى سوزه دقّت ايله باق، گور. أگر بهارڭ گلمسى گبى اينانماز ايسهڭ، گل پارمغنى گوزيمه صوق.
دردنجى مسئله
اولان موتِ دنيا و قيامت قوپمسى ايسه: بر آنده بر سيّاره ويا بر قويروقلى ييلديزڭ أمرِ ربّانى ايله كرهمزه، مسافرخانهمزه چارپمسى؛ بو خانهمزى خراب ايدهبيلير. اون سنهده ياپيلان بر سرايڭ، بر دقيقهده خراب اولماسى گبى...
* * *