أعظمى أهالىيه بيلديرييور و دييور كه: «حاضرلانڭز؛ باشقه، دائمى بر مملكته گيدهجكسڭز. اويله بر مملكت كه، بو مملكت اوڭا نسبةً بر زندان حكمندهدر. پادشاهمزڭ مقرِّ سلطنتنه گيدوب مرحمتنه، إحسانلرينه مظهر اولاجقسڭز. أگر گوزلجه بو فرمانى ديڭلهيوب إطاعت ايتسهڭز... يوقسه عصيان ايدوب ديڭلهمزسهڭز، مدهش زندانلره آتيلاجقسڭز.» گبى تبليغاتده بولونويور. سن ده گورييورسڭ كه؛ او فرمانِ أعظمده اويله إعجازكار بر طرّه وار كه، هيچ بر وجهله قابلِ تقليد دگل. سنڭ گبى سرسملردن باشقه هركس؛ او فرمان، پادشاهڭ فرمانى اولديغنى قطعى بيلير. و او پارلاق ياورِ أكرمده اويله نشانلر وار كه؛ سنڭ گبى كورلردن باشقه هركس او ذاتى، پادشاهڭ پك طوغرى ترجمانِ أوامرى اولديغنى يقينًا آڭلار.
عجبا او ياورِ أكرم او فرمانِ أعظمله برابر بتون قوّتيله دعوا ايدوب تبليغ ايتدكلرى شو تبديلِ مملكت مسئلهسى، هيچ قابل ميدر كه إعتراض قبول ايتسين. أوت قابل دگل! إلاّ كه، بتون بو گورديگمز هر شيئى إنكار ايدهسڭ...
شيمدى أى آرقداش!. سوز سنڭدر، سويله. نه دييورسهڭ دى!
-- بن نه دييهجگم، داها بوڭا قارشى بر شى دينهبيلير مى؟ گوندوز اورتهسنده گونشه قارشى سوز سويلهنير مى؟ يالڭز ديرم كه: الحمد لِلّٰهِ، يوز بيڭ دفعه شكر اولسون كه؛ وهم و هوا تحكّمندن، نفس و هوس أسارتندن قورتولوب، دائمى حپس و زنداندن خلاص اولدم و ايناندم كه: بو قارمهقاريشق، قرارسز مسافرخانهلردن باشقه و قربِ شاهانهده بر ديارِ سعادت واردر؛ بز ده اوڭا نامزدز...
ايشته حشر و آخرتدن كنايه و عبارت اولان شو حكايۀِ تمثيليه بوراده تمام اولدى. شيمدى توفيقِ إلٰهى ايله حقيقتِ عليايه گچهجگز. گچمش «اون ايكى صورته» مقابل «اون ايكى متساند حقيقت» ايله بر «مقدّمه» بيان ايدهجگز.