أوّلا: بز، ايمانى قورتارمق و قرآنه خدمت ايچون، مكّهده اولسهم ده بورايه گلمك لازمدى. چونكه أڭ زياده بوراده إحتياج وار. بيڭلر روحم اولسه، بيڭلر خستهلقلره مبتلا اولسهم و زحمتلر چكسهم، ينه بو ملّتڭ ايماننه و سعادتنه خدمت ايچون بوراده قالمغه قرآندن آلديغم درسله قرار ويردم و ويرمشز.
ثانيًا: بڭا قارشى حرمت يرينه حقارت گورمك نقطهسنى مكتوبڭزده بيان ايدييورسڭز. «مصرده، آمريقاده اولسه ايديڭز، تاريخلرده حرمتله ياد ايديلهجكديڭز.» دييه يازييورسڭز.
عزيز، دقّتلى قارداشم! بز، إنسانلرڭ حرمت و إحترامندن و شخصمزه عائد حسنِ ظن و إكرام و تحسينلرندن مسلگمز إعتباريله جدًّا قاچييورز. خصوصًا عجيب بر رياكارلق اولان شهرتپرستلك و جاذبهدار بر خودفروشلق اولان تاريخلره شعشعهلى گچمك و إنسانلره ايى گورونمك ايسه، نورڭ بر أساسى و مسلگى اولان إخلاصه ضددر و منافيدر. اونى آرزولامق دگل، بِالعكس شخصمز إعتباريله اوندن اوركويورز. يالڭز قرآنڭ فيضندن گلن و إعجازِ معنويسنڭ لمعاتى اولان و حقيقتلرينڭ تفسيرى بولونان و طلسملرينى آچان رسالۀِ نورڭ رواجنى و هركسڭ اوڭا إحتياجنى حسّ ايتمسنى و پك يوكسك قيمتنى هركس تقدير ايتمهسنى و اونڭ پك ظاهر معنوى كراماتنى و ايمان نقطهسنده زندقهنڭ بتون دينسزلكلرينى مغلوب ايتدكلرينى و ايدهجكلرينى بيلديرمك، گوسترمك ايستهيورز و اونى رحمتِ إلٰهيهدن بكلهيورز.
شخصمه عائد أهمّيتسز و جزئى بر مادّهيى حاشيه اولارق بيان ايدييورم:
مادام رجب بك و قره كاظم سنڭله دوست و ظنّمجه أسكى سعيدله ده مناسبتلرى وار؛ اونلردن اييلك ايستهمك دگل، بلكه بڭا قارشى سلفلرى گبى معناسز، لزومسز تضييق و ظلمه ميدان ويرمهسينلر. حقيقةً بورانڭ مادّى و معنوى