أحديتنى و فرديتنى و نهايتسز إقتدارينى و حدسز رحمتنى إثبات ايدهرك، بو توحيد فرماننى زمين يوزنده، هر بهار صحيفهسنده، قلمِ قدر ايله يازار.
بزم سيّاح، يالڭز بر بهارده بو فرمانڭ بر تك صحيفهسنى اوقودقدن صوڭره، نفسنه ديدى كه: بويله هر بهارده حشرِ أكبردن داها غريب بيڭلرله حشرلرى إنشا ايدن، مكافات و مجازات ايچون قدرتنه نسبةً بر بهاردن داها قولاى اولان حشرى ياپاجغنى و قيامتى گتيرهجگنى عموم أنبياسنه بيڭلرله دفعه وعد و عهد ايدن و قرآنده حشرڭ وقوعنه بيڭلرله إشارتله برابر، بيڭ عدد آيتلرنده صراحةً حكم ايدوب تهديد و تعهّد ايدن بر قديرِ جبّارڭ، بر قهّارِ ذو الجلالڭ او قدر وعدلرينى تكذيب و قدرتنى إنكار حكمنده اولان إنكارِ حشر خطاسنى إرتكاب ايدنلره جهنّم عذابى عينِ عدالتدر دييه حكم ايتدى، نفسى دخى «آمنّا» ديدى.
دنيا يولجيسنڭ اوچنجى منزلده مشاهده ايتديگى
دردنجى حقيقت اولان اوتوز اوچنجى مرتبه: «رحيميت و رزّاقيت حقيقتى»در.
يعنى عموم زمين يوزنده و ايچنده و هواسنده و دڭزنده بتون ذىحياتڭ و بِالخاصّه ذىروحڭ و بِالخاصّه عاجز و ضعيفلرڭ و بِالخاصّه ياورولرڭ؛ هم مادّى و معدوى، هم معنوى بتون رزقلرينى، شفقتكارانه، قورو و بسيط بر طوپراقدن و جامد و كميك گبى قورو اودون پارچهلرندن ياپيلان و بِالخاصّه أڭ لطيفى قان و فيشقى اورتهسندن گلن و بر درهم كميك گبى بر تك چكردكدن ياپيلان بيڭلرله اوقّه طعاملرڭ، وقتى وقتنه مقنّن بر صورتده هيچ برينى اونوتميهرق و شاشيرميهرق گوزيمز اوڭنده (بر دستِ غيبى طرفندن) ويريلمسى حقيقتيدر.
أوت (اِنَّ اللّٰهَ هُوَ الرَّزَّاقُ ذُو الْقُوَّةِ الْمَتٖينُ) آيتى، إعاشهيى و إنفاقى جنابِ حقّه تخصيص ايدوب حصر ايتديگى گبى،
﴿وَمَا مِنْ دَٓابَّةٍ فِى الْاَرْضِ