بزى ده شاهد گوسترمش، اميدلريمزى تقويه ايتمش، إمحاڭزه صوصايان إنصافسز دشمنلريڭزڭ أڭ دهشتلى صولتلرى قارشيسنده ظاهرى كيمسهسزلگڭزه شفقت ايتمش، مادّةً عجزيڭزه مرحمت ايتمش، إمداديڭزه يتيشمش، تيترهين زمين ايله دعواڭزڭ طوغريلغنى تصديق ايتمش. إلٰهى و ملكوتى بر قدرتله مبارك قلمڭزدن چيقوب يوكسهلن «ظفر بزمدر» بشارتلريڭزى إخطار ايله، بزلرى سز سَوْگيلى استاديمزه چوق منّتدار أيلهمشدر.
اَلْبَاقِى هُوَ الْبَاقِى
چوق قصورلى طلبهڭز
خسرو
* * *
﴿بِاسْمِهٖ سُبْحَانَهُ﴾
عزيز، صدّيق قارداشلرم!
أوّلا: إحتياط و تمكين و مشورت ايتمك لازمدر.
ثانيًا: زبير بڭا مرحوم برادرزادهم عبد الرحمن يرينه و جيلان مرحوم برادرزادهم فؤاد بدلنه ويريلمش دييه معنوى إخطار آلدم. بن ده بوراده ايشمى اونلره بيراقدم.
ثالثًا: خبر آلدم كه، چوق چاليشان فقط إحتياطسز أحمد فيضىنڭ «مائدة القرآن» باشنده معلوم مكتوبمى محكمه هيئتى بهانه ايدهرك (كه: سعيد كندى حقّندهكى مدحلرى وسائرهيى تصديق ايتمش) بنم محكوميتمه بر سبب گوستريلمش. بن مكرّر ديدم كه، هر شيدن أوّل أحمد فيضى اونى بيان ايدوب كه؛ او مكتوب، كندى حقّندهكى مكتوبلرى قبول ايتمهمك و سائر بر قسمنى