مرج عالمده و روزگار دوراننده هيچ بر شى قرارنده قالماديغندن بيچاره قلبِ إنسان، هر وقت يارهلانيور. أللرى ياپيشديغى شيلرله، او شيلر گيدوب أللرينى پارهليور، بلكه قوپارييور. دائما إضطراب ايچنده قالير، ياخود غفلت ايله سرخوش اولور. مادام اويلهدر، أى نفس! عقلڭ وارسه، بتون او محبّتلرى طوپلا، حقيقى صاحبنه وير، شو بلالردن قورتول. شو نهايتسز محبّتلر، نهايتسز بر كمال و جمال صاحبنه مخصوصدر. نه وقت حقيقى صاحبنه ويردڭ، او وقت بتون أشيايى اونڭ ناميله و اونڭ آيينهسى اولديغى جهتله إضطرابسز سَوهبيليرسڭ. ديمك شو محبّت، طوغريدن طوغرىيه كائناته صرف ايديلمهمك گركدر. يوقسه محبّت أڭ لذيذ بر نعمت ايكن، أڭ أليم بر نقمت اولور.
بر جهت قالدى كه، أڭ مهمى ده اودر كه، أى نفس! سن، محبّتڭى كندى نفسڭه صرف ايدييورسڭ. سن، كندى نفسڭى كنديڭه معبود و محبوب ياپييورسڭ. هر شيئى نفسڭه فدا ايدييورسڭ، عادتا بر نوع ربوبيت ويرييورسڭ. حالبوكه محبّتڭ سببى، يا كمالدر؛ زيرا كمال ذاتنده سَويلير. ياخود منفعتدر، ياخود لذّتدر وياخود خيريتدر، يا بونلر گبى بر سبب تحتنده محبّت ايديلير. شيمدى أى نفس! بر قاچ سوزده قطعى إثبات ايتمشز كه؛ أصل ماهيتڭ قصور، نقص، فقر، عجزدن يوغرولمشدر كه؛ ظلمت، قراڭلغڭ درجهسى نسبتنده نورڭ پارلاقلغنى گوسترديگى گبى، ضدّيت إعتباريله سن، اونلرله فاطرِ ذو الجلالڭ كمال، جمال، قدرت و رحمتنه آيينهدارلق ايدييورسڭ. ديمك أى نفس! نفسڭه محبّت دگل، بلكه عداوت ايتمليسڭ وياخود آجيماليسڭ وياخود مطمئنّه اولدقدن صوڭره شفقت ايتمليسڭ. أگر نفسڭى سَورسهڭ، (چونكه سنڭ نفسڭ لذّت و منفعتڭ منشئيدر، سن ده لذّت و منفعتڭ ذوقنه مفتونسڭ.) او ذرّه حكمنده اولان لذّت و منفعتِ نفسيهيى، نهايتسز لذّت و منفعتلره ترجيح ايتمه. ييلديز بوجگى گبى اولمه. چونكه او، بتون أحبابنى و سَوْديگى أشيايى