دوستلرينى جاناوار گوروب، تحقير ايدييور. ايشته بو بدبخت دخى اويلهدر. و شو بختيار ايسه، حقيقتى گورور. حقيقت ايسه گوزلدر. حقيقتڭ حُسننى درك ايتمكله، حقيقت صاحبنڭ كمالنه حرمت ايدر. رحمتنه مستحق اولور. ايشته «فنالغى كندندن، اييلگى اللّٰهدن بيل» اولان حُكمِ قرآنينڭ سرّى ظاهر اولويور. داها بونلر گبى سائر فرقلرى موازنه ايتسهڭ آڭلايهجقسڭ كه: أوّلكيسنڭ نفسِ أمّارهسى، اوڭا بر معنوى جهنّم إحضار ايتمش. و اوتهكيسنڭ حسنِ نيّتى و حسنِ ظنّى و حسنِ خصلتى و حسنِ فكرى، اونى بيوك بر إحسان و سعادته و پارلاق بر فضيلته و فيضه مظهر ايتمش.
أى نفسم و أى نفسمله برابر بو حكايهيى ديڭلهين آدم!
أگر بدبخت قارداش اولمق ايستهمزسهڭ و بختيار قارداش اولمق ايسترسهڭ، قرآنى ديڭله و حكمنه مطيع اول و اوڭا ياپيش و أحكاميله عمل ايت.
شو حكايۀِ تمثيليهده اولان حقيقتلرى أگر فهم ايتدڭ ايسه؛ حقيقتِ دينى و دنيايى و إنسانى و ايمانى اوڭا تطبيق ايدهبيليرسڭ. مهملرينى بن سويلهيهجگم. اينجهلرينى سن كندڭ إستخراج ايت.
ايشته باق! او ايكى قارداش ايسه، برى روحِ مؤمن و قلبِ صالحدر. ديگرى، روحِ كافر و قلبِ فاسقدر و او ايكى طريقدن صاغ ايسه، طريقِ قرآن و ايماندر. صول ايسه، طريقِ عصيان و كفراندر. و او يولدهكى باغچه ايسه، جمعيتِ بشريه و مدنيتِ إنسانيه ايچنده موقّت حياتِ إجتماعيهدر كه؛ خير و شر، ايى و فنا، تميز و پيس شيلر برابر بولونور. عاقل اودر كه: (خُذْ مَا صَفَا دَعْ مَا كَدَرَ) قاعدهسيله عمل ايدر، سلامتِ قلب ايله گيدر. و او صحرا ايسه، شو أرض و دنيادر و او آرسلان ايسه، ئولوم و أجلدر و او قويو ايسه، بدنِ إنسان و زمانِ حياتدر و او آلتمش آرشين درينلك ايسه، عمرِ وَسَطى و عمرِ غالبى اولان آلتمش سنهيه إشارتدر