گيدييور. بر قسمى سزى هيچ طانيمايور، طانيسه ده سزى سومييور. سوسه ده سزه بر فائده ويرمييور. دائما حدسز فراقلردن و اميدسز دونمهمك اوزره زواللردن عذاب چكييورسڭز.
ايشته أهلِ ضلالتڭ سعادتِ حياتيه و تكمّلاتِ إنسانيه و محاسنِ مدنيت و لذّتِ حرّيت ديدكلرى شيلرڭ ايچ يوزلرى و ماهيتلرى بودر. سفاهت و سرخوشلق بر پردهدر، موقّةً حسّ ايتديرمز. «توه اونلرڭ عقلنه!» دى...
امّا قرآنڭ جادّۀِ نورانيهسى ايسه: بتون أهلِ ضلالتڭ چكديگى يارهلرى، حقائقِ ايمانيه ايله تداوى ايدر. بتون أوّلكى يولدهكى ظلماتى طاغيتير. بتون ضلالت و هلاكت قپولرينى قپاتير. شويله كه:
إنسانڭ ضعف و عجزينى و فقر و إحتياجنى، بر قديرِ رحيمه توكّل ايله تداوى ايدر. حيات و وجودڭ يوكنى، اونڭ قدرتنه، رحمتنه تسليم ايدوب؛ كندينه يوكلهمهيوب بلكه كنديسى او حياتنه و نفسنه بينر حكمنده بر راحت مقام بولور. كنديسنڭ «ناطق بر حيوان» دگل، بلكه حقيقى بر إنسان و مقبول بر مسافرِ رحمٰن اولديغنى بيلديرر. دنيايى، بر مسافرخانۀِ رحمٰن اولديغنى گوسترمكله و دنيادهكى موجودات ايسه، أسماءِ إلٰهيهنڭ آيينهلرى اولدقلرينى و مصنوعاتى ايسه، هر وقت تازهلهنن مكتوباتِ صمدانيه اولدقلرينى بيلديرمكله، إنسانڭ فناءِ دنيادن و زوالِ أشيادن و حبِّ فانياتدن گلن يارهلرينى گوزلجه تداوى ايدر و أوهامڭ ظلماتندن قورتارير. هم موت و أجلى، عالمِ برزخه گيدن و عالمِ بقاده اولان أحبابلره وصال و ملاقات مقدّمهسى اولارق گوسترر. أهلِ ضلالتڭ نظرنده بتون أحبابندن بر فراقِ أبدى تلقّى ايتديگى ئولوم يارهلرينى بويلهجه تداوى ايدر. و او فراق، عينِ لقاء اولديغنى إثبات ايدر. هم قبرڭ عالمِ رحمته و دارِ سعادته و باغستانِ جنانه و نورستانِ رحمانه آچيلان بر قپو اولديغنى إثبات ايتمكله، بشرڭ أڭ مدهش