باق! هم اويله يوكسك بر فيزارِ إستمدادكارانه و اويله طاتلى بر نيازِ إسترحامكارانه ايله ايستهيور، يالوارييور كه: گويا بتون موجوداته و سماواته و عرشه ايشيتديروب، وجده گتيروب دعاسنه «آمين اَللّٰهمّ آمين» ديديرتييور. باق! هم اويله سميع، كريم بر قديردن، اويله بصير، رحيم بر عليمدن حاجتنى ايستهيور كه: بِالمشاهده أڭ خفى بر ذىحياتڭ أڭ خفى بر حاجتنى، بر نيازينى گورور، ايشيتير، قبول ايدر، مرحمت ايدر. چونكه ايستديگنى، (وَلَوْ لسانِ حال ايله اولسون) ويرر. و اويله بر صورتِ حكيمانه، بصيرانه، رحيمانهده ويرر كه، شبهه بيراقماز بو تربيه و تدبير اويله بر سميع و بصير و اويله بر كريم و رحيمه خاصدر.
اون اوچنجى رشحه:
عجبا بتون أفاضلِ بنى آدمى آرقهسنه آلوب، أرض اوستنده طوروب، عرشِ أعظمه متوجّهًا أل قالديروب دعا ايدن شو شرفِ نوعِ إنسان و فريدِ كون و زمان و بِحقٍّ فخرِ كائنات نه ايستهيور؟ باق ديڭله: سعادتِ أبديه ايستهيور، بقا ايستهيور، لقا ايستهيور، جنّت ايستهيور. هم مراياىِ موجوداتده أحكامنى و جماللرينى گوسترن بتون أسماءِ قدسيۀِ إلٰهيه ايله برابر ايستهيور. حتّى أگر رحمت، عنايت، حكمت، عدالت گبى حسابسز او مطلوبڭ أسبابِ موجبهسى اولماسه ايدى؛ شو ذاتڭ تك دعاسى، بهاريمزڭ ايجادى قدر قدرتنه خفيف گلن شو جنّتڭ بناسنه سببيت ويرهجكدى. أوت ناصلكه اونڭ رسالتى شو دارِ إمتحانڭ آچيلمهسنه سببيت ويردى. اويله ده، اونڭ عبوديتى دخى اوتهكى دارڭ آچيلمهسنه سببدر. عجبا أهلِ عقل و تحقيقه (لَيْسَ فِى الْاِمْكَانِ اَبْدَعُ مِمَّا كَانَ) ديديرن شو مشهود إنتظامِ فائق، شو رحمت ايچنده قصورسز حسنِ صنعت و مِثلسز جمالِ ربوبيت؛ هيچ بويله بر چركينلگى، بويله بر مرحمتسزلگى، بويله بر إنتظامسزلغى قبول ايدر مى كه: أڭ جزئى، أڭ أهمّيتسز آرزولرى، سسلرى أهمّيتله ايشيدوب ايفا ايتسين... أڭ أهمّيتلى، أڭ لزوملى