ايشته بو وضعيتده بر روح، فجر زماننده بر قديرِ ذو الجلالڭ، بر رحيمِ ذو الجمالڭ درگاهنه نياز ايله نماز ايله مراجعت ايدوب عرضحال ايتمك، توفيق و مدد ايستهمك نه قدر ألزم و پشيندهكى گوندوز عالمنده باشنه گلهجك، بلنه يوكلهنهجك ايشلرى، وظيفهلرى تحمّل ايچون نه قدر لزوملى بر نقطۀِ إستناد اولديغى بداهةً آڭلاشيلير.
و ظهر زماننده كه
او زمان، گوندوزڭ كمالى و زواله مَيلى و يومى ايشلرڭ آوانِ تكمّلى و مشاغلڭ تضييقندن موقّت بر إستراحت زمانى و فانى دنيانڭ بقاسز و آغير ايشلرڭ ويرديگى غفلت و سرسملكدن روحڭ تنفّسه إحتياج وقتى و إنعاماتِ إلٰهيهنڭ تظاهر ايتديگى بر آندر. روحِ بشر، او تضييقدن قورتولوب، او غفلتدن صيريلوب، او معناسز و بقاسز شيلردن چيقوب قيّومِ باقى اولان منعمِ حقيقينڭ درگاهنه گيدوب أل باغلايهرق، يكون نعمتلرينه شكر و حمد ايدوب و إستعانه ايتمك و جلال و عظمتنه قارشى ركوع ايله عجزينى إظهار ايتمك و كمالِ بى زوالنه و جمالِ بىمثالنه قارشى سجده ايدوب حيرت و محبّت و محويتنى إعلان ايتمك ديمك اولان ظهر نمازينى قيلمق؛ نه قدر گوزل، نه قدر خوش، نه قدر لازم و مناسب اولديغنى آڭلاميان إنسان، إنسان دگل...
عصر وقتنده كه
او وقت، هم گوز موسمِ حزينانهسنى و إختيارلق حالتِ محزونانهسنى و آخر زمان موسمِ أليمانهسنى آڭديرر و خاطرلاتديرر. هم يومى ايشلرڭ نتيجهلنمسى زمانى، هم او گونده مظهر اولديغى صحّت و سلامت و خيرلى خدمت گبى نعمِ إلٰهيهنڭ بر يكونِ عظيم تشكيل ايتديگى زمانى، هم او قوجه گونشڭ اُفوله مَيل ايتمسى إشارتيله؛ إنسان بر مسافر مأمور و هر شى گچيجى، بى قرار اولديغنى إعلان ايتمك زمانيدر. شيمدى أبديتى ايستهين و أبد ايچون خلق اولنان و إحسانه قارشى پرستش ايدن و فراقدن متألّم اولان روحِ