İçeriğe atla
سراج النور
اون اوچنجى لمعه · Sayfa 157

آڭلاشيلمشدر كه، تكراره حاجت قالمامشدر. ثانيًا: نفسِ إنسانيه، معجّل و حاضر بر درهم لذّتى؛ مؤجّل، غائب بر بطمان لذّته ترجيح ايتديگى گبى، حاضر بر طوقات قورقوسندن، ايلريده بر سنه عذابدن داها زياده چكينير. هم إنسانده حسّيات غالب اولسه، عقلڭ محاكمه‌سنى ديڭله‌مز. هوس و وهمى حكم ايدوب، أڭ آز و أهمّيتسز بر لذّتِ حاضره‌يى، ايلريده غايت بيوك بر مكافاته ترجيح ايدر. و آز بر حاضر صيقنتيدن، ايلريده بيوك بر عذابِ مؤجّله‌دن زياده چكينير. چونكه توهّم و هوس و حسّ، ايلرى‌يى گورمييور بلكه إنكار ايدييورلر. نفس دخى يارديم ايتسه، محلِّ ايمان اولان قلب و عقل صوصارلر، مغلوب اولويورلر.

شو حالده كبائرى ايشله‌مك، ايمانسزلقدن گلمييور، بلكه حسّ و هوسڭ و وهمڭ غلبه‌سيله عقل و قلبڭ مغلوبيتندن ايلرى گلير.

هم سابق إشارتلرده آڭلاشيلديغى گبى؛ فنالق و هوسات يولى، تخريبات اولديغى ايچون غايت قولايدر. شيطانِ إنس و جنّى چابوق إنسانلرى او يوله سَوق ايدييور. غايت جاىِ حيرت بر حالدر كه: عالمِ بقانڭ نصِّ حديثله سينك قنادى قدر بر نورى، أبدى اولديغى ايچون، بر إنسانڭ مدّتِ عمرنده دنيادن آلديغى لذّت و نعمته مقابل گلديگى حالده؛ بعض بيچاره إنسانلر، بر سينك قنادى قدر بو فانى دنيانڭ لذّتنى، او باقى عالمڭ، بو فانى دنياسنه دگر لذّتلرينه ترجيح ايدوب، شيطانڭ آرقه‌سنده گيدر.

ايشته بو سرلر ايچوندر كه؛ قرآنِ حكيم، مؤمنلرى پك چوق تكرار و إصرار ايله، تهديد و تشويق ايله گناهدن زجر و خيره سَوق ايدييور.

بر زمان قرآنِ حكيمڭ بو تكرار ايله شدّتلى إرشاداتى بڭا بو فكرى ويردى كه؛ بو قدر متمادى إخطارلر و ايقاظلر، مؤمن إنسانلرى ثباتسز و حقيقتسز