اونڭ إعدامندن قورتولمق چارهسى، إنسانلرڭ هر مسئلهسنڭ فوقنده أڭ بيوك و أڭ أهمّيتلى و أڭ لزوملى بر إحتياجِ ضرورى و قطعيسيدر. عجبا بو چارهيى كندينه بولان رسالۀِ النور شاكردلرينى و او چارهيى بيڭلر حجّتلر ايله بولديران رسالۀِ النورى، عادى بهانهلر ايله إتهام ايدنلر نه قدر كنديلرى حقيقت و عدالت نظرنده متّهم اولويور، ديوانهلر ده آڭلار.
بو إنصافسزلرى آلداتان و هيچ بر مناسبتى اولميان بر سياسى جمعيت وهمنى ويرن اوچ مادّهدر:
برنجيسى: أسكيدن بَرى بنم طلبهلرم بنم ايله قارداش گبى شدّتلى علاقهدار اولمالرى، بر جمعيت وهمنى ويرمش.
ايكنجيسى: رسالۀِ النورڭ بعض شاكردلرى هر يرده بولونان و جمهوريت قانونلرى مساعده ايدن و ايليشمهين و جماعتِ إسلاميه هيئتلرى گبى حركت ايتمهلرندن بر جمعيت ظن ايديلمش. حالبوكه او محدود اوچ درت شاكردڭ نيّتلرى جمعيت مميت دگل، بلكه صِرف خدمتِ ايمانيهده خالص بر قارداشلق و اُخروى بر تسانددر.
اوچنجيسى: او إنصافسزلر كنديلرينى ضلالت و دنياپرستلكده بيلدكلرندن و حكومتڭ بعض قانونلرينى كنديلرينه مساعد بولدقلرندن فكرًا دييورلر كه: «هر حالده سعيد و آرقداشلرى بزلره و حكومتڭ، بزم مدنيجه نامشروع هوساتمزه مساعد قانونلرينه مخالفدرلر. اويله ايسه، مخالف بر جمعيتِ سياسيهدرلر.»
بن ده ديرم: هَىْ بدبختلر! دنيا أبدى اولسه ايدى و إنسان ايچنده دائمى قالسه ايدى و إنسانى وظيفهلر يالڭز سياست بولونسه ايدى، بلكه بو إفتراڭزده بر معنا بولونابيليردى. هم أگر بن سياستله ايشه گيرسه ايدم، يوز رسالهده اون جمله