سماوى اولان قرآنڭ سماوى و إلهامى بر تفسيريدر. هم ياغمور گبى، إنسانلره كثرتلى بر رحمتدر.
حادثهنڭ وقوعندن أوّل، رسالۀِ نور شاكردلرينڭ هر برى بر جسدڭ أعضالرى گبى، بر جهتده او جسده گلن مؤثّر بر عارضهيى بتون أعضانڭ حسّ ايتمهسى نوعندن؛ بو حادثهيى رسالۀِ نورڭ درت شاكردى، وقوعندن بر ايكى گون أوّل شويله گورديلر: اوچى، يعنى محمد زهدى، خليل روحى، محمد نيازى، رسالۀِ نور ناشرلرينڭ استادينى وفات ايتمش گورويورلر كه؛ وفات ايسه تعبيرجه رسالۀِ نورڭ تعطيلنى خبر ويرييور. دردنجيسى: فاضل بك گورويور كه: (حادثهدن بر گون أوّل) رافده كتابلرى قاريشديرر، بعض كتابلرى دوشورور. استاد بڭا حدّت ايدييور، بن ده دييورم: «رأفت دوشوردى.» بردن خانهيه پوليسلر طولويورلر، هر شيئى آلييورلر.
هم بوندن يدى بچق آى أوّل رسالۀِ نور ناشرلرينه گلن أليم پوليسخانهيه چاغيرمه مسئلهسنده رسالۀِ نورڭ شاكردلرينڭ درت دانهسى (عين حادثهيى بر ايكيسى، يعنى رشدى ايله لطفى عينًا گورويورلر، ايكيسى ده آز بر تعبيرله) عين حادثهيى گورمهلرى و بو دفعهكى حادثهيى، ينه درت دانه شاكردلر عينًا گورمسى گوسترييور كه؛ رسالۀِ نور شاكردلرى، بر جسدڭ أعضالرى گبيدرلر كه، رسالۀِ نوره گلن حادثهيى، بر جسدڭ أعضالرى گبى حسّ ايدييورلر.
هم رسالۀِ نور شاكردلرندن بكره او مصيبت گونندن بر گون أوّل برى ديمش: «استادڭ سنى چاغيرييور!» بر حسِّ قبل الوقوع ايله ايكنجى گون استادينڭ باشنه گلن و رحمتِ إلٰهيه ايله خفيف گچن مدهش مصيبتى، دشمنلرڭ پلانلرى درجهسنده بيوك، آغير حسّ ايتمش طرزنده، آغلايهرق غايت قورقاقلق و خلجان ايله قوشوب گلدى. او خلجان و آغلامهسنه هيچ سببِ ظاهرى يوقكن، ينه