تا اونى عبثيتدن چيقارسين. أگر دينيلسه: باقڭز ناصل أرض كرويتيله برابر مسطّحه و سزه مهد اولمشدر، دڭزڭ تسلّطندن قورتولمش. وياخود ناصل شمس، إستقرارله برابر تنظيمِ معيشتڭز ايچون جريان ايدييور. وياخود ناصل بيڭلر سنه ايله اوزاق اولان شمس، عينِ حمئهده غروب ايدييور. معانئِ آيات كنايتدن صراحته چيقمش اولويور... أوت شو غرابت نقطهلرى، بلاغت نكتهلريدر.
سكزنجى مسئلهإشارت: أهلِ ظاهرى حيص بيص ورطهلرينه آتانلردن بريسى، بلكه أڭ برنجيسى: إمكاناتى، وقوعاته قاريشديرمق و إلتباس ايتمكدر. مثلا دييورلر: «بويله اولسه، قدرتِ إلٰهيهده ممكندر. هم عقولمزجه عظمتنه داها زياده دلالت ايدر. اويله ايسه بو واقع اولمق گركدر...» هيهات!.. أى مسكينلر! نرهده عقلڭز