ايدنلرى دخى، دهشتله و شدّتله تهديد ايدييور. چونكه رضاىِ كفر، كفر اولديغى گبى؛ ظلمه رضا ده ظلمدر.
ايشته بر أهلِ كمال، كاملانه، شو آيتڭ چوق جواهرندن بر جوهرينى شويله تعبير ايتمشدر:
معينِ ظالمڭ دنياده أربابِ دنائتدر
كوپكدر ذوق آلان، صيّادِ بىإنصافه خدمتدن.
أوت؛ بعضلرى ييلانلق ايدييور، بعضلرى كوپكلك ايدييور. بويله مبارك بر گيجهده، مبارك بر مسافرڭ، مبارك بر دعاده ايكن، خفيهلك ايدوب، گويا جنايت ياپييورمشز گبى إخبار ايدن و تعرّض ايدن، ألبته بو شعرڭ مئالندهكى طوقاته مستحقدر.
اوچنجى نقطه:
سؤال: مادام قرآنِ حكيمڭ فيضيله و نوريله أڭ متمرّد و متعنّد دينسزلرى إصلاح و إرشاد ايتمگه قرآنڭ همّتنه گووهنييورسڭ. هم بِالفعل ده ياپييورسڭ. نهدن سنڭ ياقينڭده بولونان بو متجاوزلرى چاغيروب إرشاد ايتمييورسڭ؟
الجواب: اصولِ شريعتڭ قاعدۀِ مهمّهسندندر:
﴿اَلرَّاضٖى بِالضَّرَرِ لَا يُنْظَرُ لَهُ﴾
يعنى: «بيلهرك ضرره راضى اولانه شفقت ايدوب لهنده باقيلماز.» ايشته بن چندان قرآنِ حكيمڭ قوّتنه إستنادًا دعوا ايدييورم كه: «چوق آلچاق اولمامق و ييلان گبى ضلالت زهرينى سرپمكله تلذّذ ايتمهمك شرطيله، أڭ متمرّد بر دينسزى، بر قاچ ساعت ظرفنده إقناع ايتمزسهم ده، إلزام ايتمگه حاضرم.» فقط نهايت درجهده آلچاقلغه دوشمش بر وجدان كه، بيلهرك ديننى دنيايه صاتار و بيلهرك حقيقت ألماسلرينى پيس، مضر شيشه پارچهلرينه مبادله ايدر درجهده