«بديع الزمان» ايدى. حالبوكه هجرتڭ اوچ يوز سنهسنده، بديع الزمانِ همدانيدن باشقه او لقبله إشتهار ايتمش ذاتلرى بيلمييوردم. حالبوكه إمامڭ زماننده دخى اويله بر آدم واردى كه، اوڭا او ايكى مكتوبى يازمش. او ذاتڭ حالى، بنم حالمه بڭزهيورمش كه، او ايكى مكتوبى كندى درديمه دوا بولدم. يالڭز إمام، او مكتوبلرنده توصيه ايتديگى گبى چوق مكتوبلرنده مصرّانه شونى توصيه ايدييور: «توحيدِ قبله ايت.» يعنى: برينى استاد طوت، آرقهسندن گيت، باشقهسيله مشغول اولمه. شو أڭ مهمّ توصيهسى، بنم إستعداديمه و أحوالِ روحيهمه موافق گلمدى. نه قدر دوشوندم: «بونڭ آرقهسندن مى، يوقسه اوتهكينڭ مى، يوقسه داها اوتهكينڭ مى آرقهسندن گيدهيم؟» تحيّرده قالدم. هر برنده آيرى آيرى جاذبهدار خاصيتلر وار. بريله إكتفا ايدهمييوردم. او تحيّرده ايكن، جنابِ حقّڭ رحمتيله قلبمه گلدى كه: بو مختلف طُرُقلرڭ باشى و بو جدوللرڭ منبعى و شو سيّارهلرڭ گونشى، قرآنِ حكيمدر. حقيقى توحيدِ قبله بونده اولور. اويله ايسه، أڭ أعلا مرشد ده و أڭ مقدّس استاد ده اودر. اوڭا ياپيشدم. ناقص و پريشان إستعدادم ألبته لايقيله او مرشدِ حقيقينڭ آبِ حيات حكمندهكى فيضنى مصّ ايدوب آلامييور؛ فقط أهلِ قلب و صاحبِ حالڭ درجاتنه گوره او فيضى، او آبِ حياتى ينه اونڭ فيضيله گوسترهبيليرز. ديمك قرآندن گلن او سوزلر و او نورلر، يالڭز عقلى مسائلِ علميه دگل؛ بلكه قلبى، روحى، حالى مسائلِ ايمانيهدر و پك يوكسك و قيمتدار معارفِ إلٰهيه حكمندهدرلر.
دردنجى نقطه:
صحابهلردن و تابعين و تبعِ تابعيندن أڭ يوكسك مرتبهلى ولايتِ كبرا صاحبى اولان ذاتلر، نفسِ قرآندن بتون لطائفلرينڭ حصّهلرينى آلدقلرندن و قرآن اونلر ايچون حقيقى و كافى بر مرشد اولديغندن گوسترييور كه: هر وقت قرآنِ حكيم، حقيقتلرى إفاده ايتديگى گبى، ولايتِ كبرا فيضلرينى دخى أهل اولانلره إفاضه ايدر.