ايدييورلر. اويله ايسه، إنسانيتى سقوط ايتمهمش و جاناواره إنقلاب ايتمهمش هر بر ولد؛ او محترم، صادق، فداكار دوستلره خالصانه حرمت و صميمانه خدمت و رضالرينى تحصيل و قلبلرينى خوشنود ايتمكدر. عموجه و خاله، پدر حكمندهدر؛ تيزه و دايى، آنا حكمندهدر.
ايشته او مبارك إختيارلرڭ وجودلرينى إستثقال ايدوب ئولوملرينى آرزو ايتمك، نه قدر وجدانسزلق و نه قدر آلچاقلقدر بيل، آييل! أوت حياتنى سنڭ حياتڭه فدا ايدنڭ زوالِ حياتنى آرزو ايتمك، نه قدر چركين بر ظلم، بر وجدانسزلق اولديغنى آڭلا!
أى دردِ معيشتله مبتلا اولان إنسان! بيل كه سنڭ خانهڭدهكى بركت ديرگى و رحمت وسيلهسى و مصيبت دافعهسى، خانهڭدهكى او إستثقال ايتديگڭ إختيار ويا كور أقرباڭدر. صاقين ديمه: «معيشتم طاردر، إداره ايدهمييورم.» چونكه اونلرڭ يوزندن گلن بركت اولماسه ايدى، ألبته سنڭ ضيقِ معيشتڭ داها زياده اولاجقدى. بو حقيقتى بندن اينان. بونڭ چوق قطعى دليللرينى بيلييورم، سنى ده اينانديرهبيليرم. فقط اوزون گيتمهمك ايچون قيصه كسييورم. شو سوزيمه قناعت ايت. قَسَم ايدرم شو حقيقت غايت قطعيدر، حتّى نفس و شيطانم دخى بوڭا قارشى تسليم اولمشلر. نفسمڭ عنادينى قيران و شيطانمى صوصديران بر حقيقت، سڭا قناعت ويرمهلى.
أوت كائناتڭ شهادتيله، نهايت درجهده رحمٰن، رحيم و لطيف و كريم اولان خالقِ ذو الجلال والإكرام، چوجقلرى دنيايه گوندرديگى وقت، آرقهلرندن رزقلرينى غايت لطيف بر صورتده گوندروب و ممهلر موصلغندن آغزلرينه آقيتديغى گبى؛ چوجق حكمنه گلن و چوجقلردن داها زياده مرحمته لايق و شفقته محتاج اولان إختيارلرڭ رزقلرينى دخى، بركت صورتنده گوندرر. اونلرڭ إعاشهلرينى، طمعكار و