عبادت ايچون خلق ايتميشم؛ بڭا رزق ويرمك و إطعام ايتمك ايچون دگل.» مئالندهكى آيت، رسولِ أكرم عليه الصلاة والسلامه عائد إطعام و إرزاقى مراد ايتمك گركدر. يوقسه غايت بديهى بر معلومى إعلام قبيلندن اولور؛ إعجازِ قرآنڭ بلاغتنه اويغون گلمز.
ايكنجى وجه:
إنسان رزقه چوق مبتلا اولديغى ايچون، رزقه چاليشمق بهانهسى، عبوديته مانع توهّم ايدوب، كندينه بر عذر بولمامق ايچون آيتِ كريمه دييور كه: «سز عبوديت ايچون خلق اولونمشسڭز. نتيجۀِ خلقتڭز عبوديتدر. رزقه چاليشمق، أمرِ إلٰهى نقطهسنده بر نوع عبوديتدر. بنم مخلوقاتم و رزقلرينى درعهده ايتديگم نفسلريڭز و عيالڭز و حيواناتڭزڭ رزقنى تدارك ايتمك، عادتا بڭا عائد رزق و إطعامى إحضار ايتمك ايچون ياراديلمامشسڭز. چونكه رزّاق بنم. سزڭ متعلّقاتڭز اولان عباديمڭ رزقنى بن ويرييورم. سز بونى بهانه ايدوب، عبوديتى ترك ايتمهيڭز!»
أگر بو معنا اولمازسه جنابِ حقّه رزق ويرمك و إطعام ايتمك محاليتى بديهى و معلوم اولديغندن، إعلامِ معلوم قبيلندن اولور. علمِ بلاغتده بر قاعدۀِ مقرّرهدر كه: بر كلامڭ معناسى معلوم و بديهى ايسه، او معنا مراد دگل، اونڭ بر لازمى، بر تابعى مراددر. مثلا، سن بريسنه ديسهڭ: «سن حافظسڭ.» او، معلومنى إعلام قبيلندن اولور. ديمك مقصود معناسى بودر كه: «بن سنڭ حافظ اولديغڭى بيلييورم.» بيلديگمى بيلمديگى ايچون اوڭا بيلديرييورم.
ايشته بو قاعدهيه بناءً، آيت جنابِ حقّه رزق ويرمگى و إطعام ايتمگى نفى ايتمكدن كنايه اولان معنا شودر: «بڭا عائد اولوب و رزقلرينى تعهّد ايتديگم مخلوقاتمه رزق يتيشديرمك ايچون خلق اولنمهمشسڭز. بلكه أصل وظيفهڭز عبوديتدر. أوامريمه گوره رزقه چابالامق ده بر نوع عبادتدر.»