تسلّيكارانه باش وكيلڭ بزه گوندرديگى مكتوبى گبى، مصالحه طرزنده ايليشمهملرى قطعى إثبات ايتدى كه: رسالۀِ نورڭ حقيقتلرى عنايتِ إلٰهيه كرامتيله، اونلرى مغلوب ايدوب كندينى اونلره إرشادكارانه اوقوتديرمش، او گنيش دائرهلرى بر نوع درسخانه ياپمش، چوق متردّد و متحيّرلرڭ ايمانلرينى قورتارمش و بزم صيقنتيلريمزدن يوز درجه زياده معنوى فرح و فائده ويردى.
صوڭره گيزلى دشمنلر بنى زهرلهديلر و نورڭ شهيد قهرمانى مرحوم حافظ على بنم بدلمه خستهخانهيه گيتدى و بنم يرمده برزخ عالمنه سياحت أيلدى، بزى مأيوسانه آغلاتديردى. بن بو مصيبتدن أوّل قسطمونينڭ طاغنده باغيرهرق مكرّر دفعه ديدم: «قارداشلرم! آته أت، آرسلانه اوت آتمايڭز.» يعنى هر رسالهيى هركسه ويرمهيڭز؛ تا، بزه تعرّض ايديلمسين. يايا گيديلسه يدى گون اوزاقده حافظ على (رحمة اللّٰه عليه)، معنوى تلفونيله ايشيدييور گبى عين وقت بڭا يازييور كه: «أوت استادم، رسالۀِ نورڭ بر كرامتيدر كه؛ آته أت، آرسلانه اوت آتماز. بلكه آته اوت، آرسلانه أت آتار كه، او آرسلان خواجهيه إخلاص رسالهسنى ويردى.» يدى گون صوڭره مكتوبنى آلدق، حساب ايتدك؛ عين زمانده، بن طاغده باغيرركن، او ده غريب سوزلرى مكتوبنده يازيورمش.
ايشته نورڭ بويله بر معنوى قهرماننڭ وفاتى و گيزلى منافقلرڭ عليهمزده دسيسهلرله بزى جزالانديرمغه چاليشمهلرى و بنم زهرلى خستهلغمدن طولايى بنى ده خستهخانهيه رسمى أمرله مجبور ايتمك أنديشهسى بزى صيقاركن، بردن عنايتِ إلٰهيه إمداده گلدى.
مبارك قارداشلريمڭ خالص دعالريله زهرڭ تهلكهسى گچمش و او مرحوم شهيدڭ قوّتلى أمارهلرله، قبرنده نورلرله مشغول اولماسى و سؤال مَلكلرينه نورلر ايله جواب ويرمهسى و اونڭ بدلنه و اونڭ سيستمنده نورلره چاليشهجق دڭزلى