سويلتديرلمشدر. او زمان بن دخى ديدم: «مادام نفسم أمّارهدر. نفسنى إصلاح ايتمهين، باشقهسنى إصلاح ايدهمز. اويله ايسه، نفسمدن باشلارم.»
ديدم: أى نفس! جهلِ مركّب ايچنده، تنبللك دوشگنده، غفلت اويقوسنده سويلهديگڭ شو سوزه مقابل «بش ايقاظى» بندن ايشيت.
برنجى ايقاظ: أى بدبخت نفسم! عجبا عمرڭ أبدى ميدر! هيچ قطعى سندڭ وار مى كه، گلهجك سنهيه بلكه يارينه قدر قالاجقسڭ؟ سڭا اوصانج ويرن، توهّمِ أبديتدر. كيف ايچون، أبدى دنياده قالاجق گبى نازلانيورسڭ. أگر آڭلاسه ايدڭ كه، عمرڭ آزدر هم فائدهسز گيدييور. ألبته اونڭ يگرمى درتدن بريسنى، حقيقى بر حياتِ أبديهنڭ سعادتنه مدار اولاجق بر گوزل و خوش و راحت و رحمت بر خدمته صرف ايتمك؛ اوصانمق شويله طورسون، بلكه جدّى بر إشتياق و خوش بر ذوقى تحريكه سبب اولور.