بردن صاغ جهتندن رعد گبى بر سس گلير. دير: «صاقين آلدانما. و او دسّاسه دى كه: أگر آرقهمدهكى آرسلانى ئولديروب، اوڭمدهكى دار آغاجنى قالديروب، صاغ و صولمدهكى يارهلرى دفع ايدوب پشيمدهكى يولجيلغى منع ايدهجك بر چاره سنده وارسه، بولورسهڭ؛ هايدى ياپ، گوستر، گورهلم. صوڭره دى: گل كيف ايدهلم. يوقسه صوص هَىْ سرسم!. تا خضر گبى بو ذاتِ سماوى ديديگنى ديسين.»
ايشته أى گنجلگنده گولمش، شيمدى گولديگنه آغلايان نفسم! بيل: او بيچاره عسكر ايسه، سنسڭ و إنساندر. و او آرسلان ايسه، أجلدر. و او دار آغاجى ايسه، ئولوم و زوال و فراقدر كه؛ گيجه گوندوزڭ دونمهسنده هر دوست وداع ايدر، غائب اولور. و او ايكى ياره ايسه، بريسى مُزعج و حدسز بر عجزِ بشرى؛ ديگرى أليم، نهايتسز بر فقرِ إنسانيدر. و او نفى و يولجيلق ايسه، عالمِ أرواحدن، رحمِ مادردن،