باشڭى چويرمه. مردانه قبره باق، ديڭله نه طلب ايدر. أرككجهسنه ئولومڭ يوزينه گول، باق نه ايستر. صاقين غافل اولوب ايكنجى آدمه بڭزهمه.
أى نفسم! ديمه: «زمان دگيشمش، عصر باشقهلاشمش، هركس دنيايه طالمش، حياته پرستش ايدر. دردِ معيشتله سرخوشدر.»
چونكه ئولوم دگيشمييور. فراق، بقايه قلب اولوب باشقهلاشمهيور. عجزِ بشرى، فقرِ إنسانى دگيشمييور، زيادهلشيور. بشر يولجيلغى كسيلمهيور، سرعت پيدا ايدييور.
هم ديمه: «بن ده هركس گبىيم.»
چونكه هركس سڭا قبر قپوسنه قدر آرقداشلق ايدر. هركسله مصيبتده برابر اولمق ديمك اولان تسلّى ايسه، قبرڭ اوبر طرفنده پك أساسسزدر. هم كنديڭى باشى بوش ظن ايتمه. زيرا شو مسافرخانۀِ دنياده نظرِ حكمتله باقسهڭ، هيچ بر شيئى نظامسز