ديگرى مغرور، نفسى فرعونلاشمش، خودبين، عيّاش، گويا أبدى او چيفتلكده قالاجق گبى، دنيا زلزله‌لرندن دغدغه‌لرندن خبرى يوق. ديدى:

_ يوق! پادشاه كيمدر؟ بن ملكمى صاتمام، كيفمى بوزمام...

برآز زمان صوڭره برنجى آدم اويله بر مرتبه‌يه چيقدى كه، هركس حالنه غبطه ايدردى. پادشاهڭ لطفنه مظهر اولمش، خاص سراينده سعادتله ياشايور. ديگرى، اويله بر حاله گرفتار اولمش كه: هم هركس اوڭا آجييور، هم ده «مستحق!» دييور. چونكه خطاسنڭ نتيجه‌سى اولارق هم سعادتى و ملكى گيتمش، هم جزا و عذاب چكييور.

ايشته أى نفسِ پرهوس! شو مثالڭ دوربينى ايله حقيقتڭ يوزينه باق. امّا او پادشاه ايسه، أزل أبد سلطانى اولان ربّڭ، خالقڭدر. و او چيفتلكلر، ماكينه‌لر، آلَتلر، ميزانلر ايسه، سنڭ دائرۀِ حياتڭ