ايچون إحتياط ايدهمديگمزدن، شدّتلى حدّتنى گوردك. بو خستهلقده ينه أثرِ رحمتدر كه؛ هيچ خاطر و خياله گلمهين عشرِ آخرڭ غايت مهم گيجهلرنده، استاديمزڭ تام ايفا ايدهمديگى وظيفهسى يرنده بو حواليده هر بر شاكرد، كندى خصوصى چاليشماسندن باشقه، بر ساعتى استادى حسابنه رسالۀِ النورڭ شاكردلرينڭ مجاهدۀِ معنويهلرينه إشتراك و اونلرى هدف ايدوب اونلرڭ دفترِ أعمالنه گچمگه، عين استاد گبى چاليشمغه باشلاديلر. ديمك استاد يرنده اونڭ بر قاچ ساعت چاليشمهسنه بدل، پك چوق ساعتلر عين وظيفهيى گورمهيه باشلاديلر. حتّى استاديمز دييوردى: أهمّيتسزلگمله برابر إسپارطه حواليسنده قارداشلريمزڭ أعمالِ اُخرويهسنه بر مدار، بر مهيّج حكمنده بنم قصورلى چاليشمام كافى گلمهيوردى؛ جنابِ حق رحمتيله، بو خستهلق وسيلهسيله بر شخصِ معنوى و قوّتلى بر مدار اولاجق بو تدبيرى إحسان ايتدى، جزئيتدن كلّيته چيقاردى.
ينه بو خستهلغڭ لطائفندندر كه؛ استاديمزڭ هيچ سسى چيقمايوردى، قونوشامييوردى. هيچ بكلهنيلمهدن، بر إفطار وقتنده بر دوقتور گلدى، ألنى طوتدى. استاديمز ديدى كه: «بن خستهلغمى معاينه ايتديرمهم، بن حكيملره محتاج دگلم. حكيم، جنابِ حقدر.» بردن جانلاندى، سسى چيقمغه باشلادى. گويا كنديسى بر دوقتور شكلنى آلدى. دوقتور ايسه، خسته وضعيتنه گيردى. دوقتوره أهمّيتلى بر مكتوب اوقودى، دوقتورڭ دردينه دوا اولاجق بر علاج اولدى. صوڭره طوپ آتيلدى. دوقتوره ديدى كه: «بوراده إفطار ايت.» دوقتور ديدى كه: «بوگون قصور ايتمشم، اوروج طوتامادم» ديمهسيله چوق حيرت ايتديگمز استاديمزڭ وضعيتى، اوروجنى بوزمش بر دوقتورڭ طب نقطهسنده حاكمانه وضعيتنى قبول ايتمهديگى ايچون او وضعيت اوڭا ويريلديگنى بيلدك.