لذّتى دشييور كه؛ سنڭ قلبڭ شكر ايدر. چونكه ألمڭ زوالى، لذّتدر. او ألملر، او مصيبتلر زواليله، روحده بر لذّتى إرثيت بيراقمش كه، دوشونمكله دشيلسه، روحدن بر لذّت آقييور، شكرلر تقطّر ايدييور.
سڭا وا أسفا، وا حسرتا ديديرتن، أسكى زمانده گچيرديگڭ لذّتلى و صفالى او حاللردر كه؛ زواللريله، سنڭ روحڭده دائمى بر ألمى إرثيت بيراقوب، نه وقت دوشونسهڭ، او ألم ينه دشيلييور، أسف و حسرت آقيتيور.
مادام بر گونلك غيرِ مشروع لذّت، بعضًا بر سنه معنوى ألم چكديرييور. و موقّت بر گونلك خستهلقله گلن ألم، چوق گونلر معنوى لذّتِ ثوابله برابر، زوالندهكى خلاص و قورتولمقدن گلن معنوى لذّت واردر.
سنڭ باشندهكى شيمديلك بو موقّت خستهلغڭ نتيجهسى و ايچ يوزندهكى ثوابى دوشون، «بو ده گچر ياهو!» دى، شكوا يرنده شكر ايت.