ناصل ميوهلرى دوشويور، صيتمهنڭ تيترهمهسندن گناهلر اويله دوكولويور.»
حضرتِ أيوب عليه السلام مناجاتنده إستراحتِ نفسى ايچون دعا ايتمهمش، بلكه ذكرِ لسانى و تفكّرِ قلبىيه مانع اولديغى زمان عبوديت ايچون شفا طلب أيلهمش. بز، او مناجات ايله (برنجى مقصديمز) گناهلردن گلن معنوى روحى يارهلريمزڭ شفاسنى نيّت ايتملىيز. مادّى خستهلقلر ايچون عبوديته مانع اولديغى زمان إلتجا ايدهبيليرز. فقط معترضانه، مشتكيانه بر صورتده دگل، بلكه متذلّلانه و إستمدادكارانه إلتجا ايديلمهلى.
مادام اونڭ ربوبيتنه راضىيز، او ربوبيتى نقطهسنده ويرديگى شيئه رضا لازم. قضا و قدرينه إعتراضى إشمام ايدر بر طرزده «آه! اوف!» ايدوب شكوا ايتمك؛ بر نوع قدرى تنقيددر، رحيميتنى إتهامدر. قدرى تنقيد ايدن، باشنى ئورسه وورور قيرار. رحمتى إتهام ايدن، رحمتدن محروم قالير. قيريلمش أل ايله إنتقام آلمق ايچون او ألى