نكتهسى شودر كه: سائر فرحلى، سعادتلى قصّهلرڭ آخرندهكى زوال و فراق خبرينڭ آجيلرى و ألمى؛ قصّهدن آلينان خيالى لذّتى آجيلاشديرييور، قيرييور. باخصوص كمالِ فرح و سعادت ايچنده بولونديغنى إخبار ايتديگى هنگامده موتنى، فراقنى خبر ويرمك داها ألمليدر. ديڭلهينلره «أيواه» ديديرتير.
حالبوكه شو آيت، قصّۀِ يوسفيهنڭ أڭ پارلاق قسمى كه: عزيزِ مصر اولماسى، پدر و والدهسيله گوروشمهسى و قارداشلريله سَويشوب طانيشمهسى اولان دنياجه أڭ سعادتلى و فرحلى بر هنگامده، حضرتِ يوسفڭ (عس) موتنى شويله بر صورتده خبر ويرييور و دييور كه:
«شو فرحلى و سعادتلى وضعيتدن داها سعادتلى، داها پارلاق بر وضعيته مظهر اولمق ايچون، حضرتِ يوسف عليه السلام، جنابِ حقدن وفاتنى ايستدى و وفات ايتدى، او سعادته مظهر اولدى. ديمك او دنيوى، لذّتلى سعادتدن داها جاذبهدار بر سعادت و داها فرحلى بر وضعيت قبرڭ آرقهسنده واردر كه؛ حضرتِ يوسف عليه السلام گبى حقيقتبين بر ذات، او غايت لذّتلى بر وضعيت ايچنده، غايت آجى اولان موتى ايستدى، تا اوتهكى سعادته مظهر اولسون.»
ايشته قرآنِ حكيمڭ شو بلاغتنه حيران اول، باق كه، قصّۀِ يوسفڭ (عس) خاتمهسنى نه صورتله خبر ويردى. او خبرى ديڭلهينلره ألم و أسف دگل؛ بلكه بر مژده، بر سُرور علاوه ايدييور.
هم إرشاد ايدييور كه: قبرڭ آرقهسى ايچون چاليشڭز! حقيقى سعادت و لذّت اوندهدر.
هم حضرتِ يوسف عليه السلامڭ عالى صدّيقيتنى گوسترييور و دييور: «دنيانڭ أڭ پارلاق و أڭ سرورلى حالتى دخى اوڭا غفلت ويرمييور، اونى مفتون ايتمييور؛ ينه آخرتى ايستهيور.»