حرفلر و جزءلرندن أوّلا (بَا) نڭ فنِّ صرفجه بر معناسى إستعانهدر. بر معناىِ عرفيسى تبرّك معناسى اولماسندن، بو (بَا) نڭ مرجعِ متعلّقى كندى معناسندن چيقان (اَسْتَعٖينُ) و (اَتَيَمَّنُ) فعللرينه باغلانييور. وياخود بسم اللّٰه دهكى پردهسنده (قُلْ) (سويله) دن چيقان (اِقْرَاْ) (اوقو) فعلنه باقار. يعنى: «يا ربّى، بن سنڭ إسمڭڭ يارديميله و اونڭ بركتيله اوقويهجغم. هر شى سنڭ قدرتڭله و ايجادڭله و توفيقڭله اولديغى گبى، يالڭز و يالڭز سنڭ إسمڭله باشلايورم.» ديمك بسم اللّٰهدن صوڭره (اقرأ) اوقومق لفظى، آخرنده مقدّر اولماسندن هم إخلاص، هم توحيدى إفاده ايدر.
امّا (اِسْم) كلمهسى ايسه: بيليڭز كه، ذاتِ واجب الوجودڭ بيڭ بر أسماسندن بر قسمنه «أسماءِ ذاتيه» دينيلير كه، هر جهتله ذاتِ أقدسى گوسترر. اونڭ آدى و اونڭ عنوانيدر. «اللّٰه، أحد، صمد، واجب الوجود» گبى چوق أسماء وار. بر قسمنه ده «أسماءِ فعليه» تعبير ايديلير كه، چوق نوعلرى وار. مثلا: «غفّار، رزّاق، محيى، مميت، منعم، محسن.»
* * *