عزيز، صدّيق قارداشلرم!
مادام إسپارطه نور درسخانهسى حكمنه گچمش و شيمدىيه قدر هر يردن زياده اورانڭ حكومتى و ضابطهسى مسامحهكار بلكه دوست نظريله نورجيلره باقمش، زياده اينجيتمهمش. بز دخى إسپارطهنڭ مباركيتى حسابنه، اونلرڭ بو حادثهده ايليشمهلرندن گوجنمييورز و بر جهتده اونلرى ده تبريك ايدييورز كه؛ نورڭ أجزالرينى وظيفهجه تدقيق ايتمگه و اوقومغه و إستفاده ايتمگه موفّق اولويورلر. ذاتًا اونلرڭ حقّيدر. أڭ أوّل اونلر اوقوسونلر. ايمانى قوّتلى بر ضابطه ويا عدليه مأمورينڭ، اون آدم قدر ملّته و وطنه فائدهسى اولابيلير. اونڭ ايچون مادّى ضايعاتمز، بو معنوى فائدهيه نسبةً هيچ أهمّيتى يوق. مناسب گلسه، بنم طرفمدن ده أمنيت مديرى و مدّعى عمومىيه سلام ايدوب دييڭز كه: «بن اونلره بددعا دگل، بِالعكس دعا ايدييورم كه: يا ربّى! اونلره ايمانِ كامل و حسنِ خاتمه وير و نورلردن مستفيد ياپ.»
* * *
عزيز، صدّيق قارداشلرم!
گرچه شيمدى آيرى آيرى قصبهلرده قارداشلريمى گوروب، نور خدمتنده بر جهتده يارديم ايتمك ايچون، بش قارداشمزڭ بنم ايچون منّتسز اولارق آلدقلرى اوتوموبيل، بر جهتده قرق بيڭ ليرا قدر فائدهسى و لزومى واركن، قبول ايتمديگمدن ظاهرى بر ضرر ظن ايديلدى. فقط نتيجهسنده نور شاكردلرينڭ أللرنده قطعى بر حجّت اولدى كه، دنيا ايچون علمه و دينه ضرورت وار دييه ضرر ويرن معترض خواجهلرى و سياسيلرى؛ رسالۀِ نورڭ يوكسك حقيقتى، دنيانڭ هيچ بر منفعتنه تنزّل ايدوب آلَت اولماديغنى قطعى بر صورتده بو حادثه ايله بر حجّت