(صبرينڭ فقرهسيدر)
لطفكار و عنايتكار استادم أفنديم حضرتلرى!
رمضانِ شريفڭ اوننجى جمعه ايرتسى گونى، ساعت اون بر بچقده، هر بر نكتهسى نامتناهى حكمت و حقيقت مژدهلرينى حاوى و مبشّر، طوقوز نكتهلى رمضانيهيى آلدم. روحمڭ فوق العاده محتاج و مشتاق بولونديغى و نظيرسز أثرِ پرنورى، او گيجه كمالِ فخر و سرورله يازدم. و أصلنى ينه نيسلى حافظ محمود أفندىيه تسليم ايتدم، حقّى أفندىيه گوتوردى. ايرتسى صباح إستنساخ ايتديگم رسالهيى بر داها دقّتلى اوقويهرق، خطّمڭ توافقنى تصحيح و على أفندىيه عائد بر مكتوب يازدم. تام إمضا ايدهجگم أثناده، إسلامكويندن بو وظيفهيه معنًا مأمور بر آدم گلدى، على أفندىيه گوندردم. و شو اميدڭ فوقنده آنى اولارق گلن واسطۀِ إرسال، أثرڭ قدسيتنه صريح و بارز بر دليل اولديغنه شبهه قالمادى.
استادِ عزيزم! بعضًا نورلرى دوشونوب، حقيقةً پك چوق حقائق و حكمتلرى إحتوا ايتدكلرينى گورويوردم. يالڭز شو شهرِ رحمت و مغفرتڭ عباداتندن اولان صيامه عائد بر موضوع آچيلمهديغنى گورهرك، استاديمه بر عريضه تقديم ايتسهم و اوتوز گوندن عبارت اولان رمضانِ شريفه عائد اوتوزنجى مكتوب اولمق اوزره، بر نيازده بولونمق أملنده ايكن، بر سببه بناءً شو آرزومدن فراغت ايتدم.
ايشته بو دفعه كلّياتِ نوردن مبحوثِ عنها رساله، بو عبدِ عاجزه خطابًا، «سنڭ قلبڭدهكى خفى بر آرزو و حسّڭ، بزم لوحۀِ معنويمزده غايت بيوك حرفلرله يازيليدر كه، ايشته إسعاف ايديلدى» طرزنده بڭا إحسان بيورولدى. فقير ده، روحمڭ مهمّ بر إحتياجنى تأمين ايدن، بيڭلر حكمت و مژدهلى رمضانيهيى آلارق، قرآنِ عظيم الشانى إنزال ايدنه سجدهلر و نورلر دلاّلِ عالىشاننه حدسز