داها چوق سويلهمك ايسترم، فقط إقتدار و كفايتسزلگمدن قلمم، قلبمڭ ترجمانى اولامييور. هر ايش گبى، بو آرزومى ده جنابِ كبريايه حواله ايدرز.
عاصم
(رحمة اللّٰه عليه)
* * *
(حافظ علىنڭ بر فقرهسيدر كه كوچك بر مسئلهده، «گوجندڭ مى؟» دييه إستفسار مناسبتيله يازيلمشدر)
أيّها الاستاد المحترم!
حياتمڭ هر صفحهسندن قيمتلى و او حياتى، پروانهمثال، بر أمرينڭ إنفاذينه آتشده ياقمغه هر آن حاضر اولديغم قيمتلى استادم!
أوت دگل بويله حقيقت اوغرنده، حتّى بر قيمتلى هديهيى إحسان ايدن پادشاهِ ذىشان ايچون، او هديهيى صرف ايتمكده تردّد ايديلهمز. اويله ده استادم، بزه أمانت اولارق و نه زمان آلينهجغى مجهول اولان حياتڭ و هر زمان أمرينه آماده و حاضر اولديغم جنابِ منعمڭ، او أمانت اوزرينه نه گبى أمرى واقع اولسه، إن شاء اللّٰه بِلا تردّد أمانتنى إعادهيه حاضرز. مادام سز، او پادشاهِ بىزوالڭ قربيتِ إلٰهيهسنده، عين أمرينى تبليغه مأمور بولونويورسڭز؛ اويله ايسه، هر مبارك سوزيڭز حق و عين رحمتدر.
هم أفنديم باغچوانمثال فدانلرى بيوتمك اوزره، حيواناتِ مضرّهنڭ تعرّضندن بر آن أوّل قورتارمق ايچون، آشاغى داللر كسيلير كه؛ تا يوكسلسين. او فدانلرڭ