﴿بِاسْمِهٖ ۞ وَاِنْ مِنْ شَىْءٍ اِلَّا يُسَبِّحُ بِحَمْدِهٖ﴾
﴿اَلسَّلَامُ عَلَيْكُمْ وَرَحْمَةُ اللّٰهِ وَبَرَكَاتُهُ﴾
غيّور، ذكى، جدّى، صدّيق، حقيقى قارداشلرم خواجه صبرى أفندى، حافظ على!
بو جمعه گونى گوندوز، راحتسزلغمدن طولايى برآز ياتمشدم. رؤيايه بڭزر، فقط رؤيا دگل؛ خيالاً گوردم كه: صبرى قارشيمه چيقدى، آرقهسنده حافظ على. صبرى بڭا دييور: «استادم! عناياتِ سبعه ناميله بيان ايديلن بيوك عنايتلر واركن، اوننجى سوزدهكى جزئى عنايته بو قدر أهمّيت ويرمهنڭ سبب و حكمتى نهدر؟» ديدى چكيلدى. صوڭره قالقدم، دوشوندم؛ ديدم كه: «إسپارطهيه يازديغم مكتوبى صبرى اوقومش ويا اوقويور، حرارتلى يازيشمدن بڭا آجييهرق بندن سؤال ايتمك ايستهمش.» هر نه ايسه. بن ده خلوصيدن صوڭره برنجى مخاطبم اولان صبرىيه ديرم كه (حافظ على ده ديڭلهسين):
بو اوننجى سوزدهكى جزئى عنايته زياده أهمّيت ويرديگمڭ اوچ حكمتى وار:
برنجيسى: اوننجى سوزڭ قيمتى تماميله تقدير ايديلمهمش. بن كندى كنديمه خصوصى، بلكه أللى دفعه مطالعه ايتمشم و هر دفعهسنده بر ذوق آلمشم و اوقومغه إحتياج حسّ ايتمشم. بويله بر رسالهيى بعضلرى بر دفعه اوقويوب، سائر علمى رسالهلر گبى يتر دير، بيراقير. حالبوكه بو رساله علومِ ايمانيهدندر. هر گون أكمگه محتاج اولديغمز گبى، او نوع علمه هر وقت إحتياج وار. بو رسالهيه نظرِ دقّتى أهمّيتله جلب ايتمهيى روحم آرزو ايدييوردى. لٰكن، أليمدن بر شى گلمزدى. جنابِ حق مرحمتندن بر إشارت ويردى. او إشارت نه قدر گيزلى ايسه، بنم او جدّى آرزومه مطابق گلديگندن چوق أهمّيتلى گورونويور.