(أهلِ دنيانڭ استاديمز حقّندهكى أصلسز اوچ وهملرى مناسبتيله، بر قارداشمزڭ ايتديگى سؤالنه قارشى جوابدر)
استاديمز بارلاده كيمسهسز قالديغى ايچون، مطالعه ايدهجك كتابلرى اولماديغندن، دنيادن اميدينى كسوب، آخرت نقطهسندن ايمان جهتنده، كندى نفسيله اولان مكالمهلرينى، دوشوندكلرينى چوق دفعه «أى نفسم! أى نفسم!» دييه قلمه آلمش. نه وقت او وضعيتدن، او بلادن قورتولدى. بورايه گلدى، آلتى آى ظرفنده اورادهكى آلتى گون قدر بر شى يازمادى. ذاتًا نشريات ياپمييور. آنجق كندى نفسى ايچون نوطه نوعندن قيد ايتديگى مسائلى، ايمان جهتنده وسوسهيه دوشمش بعض خاص دوستلرينڭ ايستهملرينه بناءً، گوچلكله اونلر آلوب مطالعه ايدييورلر. يازديغى أڭ مهمّ بر أثرى؛ بر مدير، وسوسهلى و اونڭ حقّنده معنّد بر والىيه شكايت طرزنده ويرمش. او معنّد والى تدقيقاتنده، بو أثرده و بونڭ نشرياتنده سياسته تعلّق ايدهجك بر جهت يوقدر، صِرف مسائلِ ايمانيهيه عائددر دييه حقيقتى آڭلامقله، او مديرى تكدير ايتمشدر.
هم خواجهمز طريقت زمانى اولماديغنى، متماديًا دوستلرينه سويلهيور. ايمانى قورتارمق زمانيدر دييور. بوڭا دليل، طوقوز سنهدر هيچ بر كيمسهيه طريقت تعليم ايتمهمسيدر. يالڭز مذهبى شافعى اولديغى ايچون، نمازدن صوڭرهكى تسبيحاتى برآز فضلهجهدر. او فضلهلقده اوتوز اوچر تسبيحاتدن صوڭره مذهبِ شافعيده سنّت اولان بعضًا اون، بعضًا اوتوز اوچ (لَا اِلٰهَ اِلَّا اللّٰهُ) و اوچ دفعه ده صلوات اوقومقدن عبارتدر. خصوصى عبادتنده ياننه هيچ بر كيمسهيى بيراقماز، أڭ خاص خدمتجيسى ده ياننه گيرهمز و دييور كه: «بن شيخ دگلم، آنجق بر خواجهيم. أسكيدن دنيايه قاريشديغم ايچون گناهلرم چوقدر. اونلره إستغفار ايدييورم.»