عقلم ده سزى تبريك ايدييور. بن شو وظيفۀِ قدسيهده بيلميهرك إستخدام اولونوردم. سز بيلهرك خدمت ايدييورسڭز، بختيارسڭز. إن شاء اللّٰه نيّتِ خالصهڭز، بنم مشوّش نيّتمى دخى تصحيح ايدهجكدر. شيمدى باشقه بر قاچ نقطهيى سزه بيان ايدييورم:
أوّلاً: يازديغم بعض شيلره دائر فكريڭزى صورييوردم. مقصدم، «گورديگم حقيقت عجبا حقيقت ميدر؟» دييه صورمييورم. بلكه «حقيقته آچيلان يول، عجبا عمومه يول اولابيلير مى؟» دييه صورويورم. چونكه، عمومڭ تلقّيسنى سزڭ قدر بيلمييورم.
ثانيًا: مسافر مفتىيه و شيخ مصطفىيه سزه گوندريلن مكتوبڭ برر صورتنى ويرديگڭ ايچون ايى ايتديڭز. حتّى بڭا ده بر صورت گوندريڭز. هم برادرزادهم اولان او مفتينڭ اوغلنه دييڭز كه، بنم طرفمدن آخرت قارداشم و قرآن خدمتنده آرقداشم و مشربًا جلاللى اولان پدرينه يازسين: سلام، دعامله برابر اوندن ايستهيورم كه؛ برابر گوتورديگى أنوارِ قرآنيهنڭ سهولتِ إنتشارلرى ايچون إرشاد و نصيحتنده (فَقُولَا لَهُ قَوْلًا لَيِّنًا) آيتندهكى لطفِ إرشادى كندينه رهبر ايتسين.
رابعًا: صورديغڭ سؤاللره دائر يانمده كتاب بولونمديغى ايچون حنفى علماسنڭ قَوللرينى و أحاديثڭ روايتلرينى شيمديلك بيلمييورم. فقط بنجه بويله أفضليت مسئلهسنده، قبولِ عامّهيى إحساس ايدن عادتِ جماعت مدارِ ترجيحدر. عادتِ إسلاميه ناصل گلمش، او داها أفضلدر.
برنجى سؤالڭز:
أگر قرآن اوقونوركن، نمازڭ، تسبيحاتڭ تتمّهسى ايسه، قبلهيه قارشى طورانلر وضعيتلرينى بوزمامق أولادر. يالڭز مؤذّنڭ اوڭندهكى آدم آرقهسنى چويرسين، ياخود چكيلسين. أگر قرآن مستقل اولارق اوقونورسه، اوقويانه قارشى