(أحمد خسروڭ فقرهسيدر)
سنهلردن بَرى ظالملرڭ پنچۀِ ظلمنده ايڭلهين بو بيچاره مسلمان قارداشلريڭزله گچرمكده اولديغڭز بو مبارك بايرامڭ بلكه طوقوزنجيسنى هجرا كوشهلرده، دوستلريڭزدن اوزاق، أقربا و تعلّقاتڭزدن محروم بر وضعيتده، تعالى و ترقّيسى ايچون چاليشديغڭز جمعيتِ إسلاميه آراسندن اوزاقلاشديريلديغڭز بر حالده گچيرهجگڭزى خاطرلادقجه يورگم پارچهلانيور، روحم عظيم بر ألمله يانييور، گوزلرمدن ياشلر دوكولويور. قلبمدن يوكسلوب گلن بر سس «آغلا هم چوق آغلا! بلكه رحمتِ إلٰهيهنڭ نزولى و عالمِ إسلامڭ سعادت و سلامتى ايچون آغلايانلرله برابر آغلا!» دييور.
بو آنده قلب گوزم، بو حزنه إشتراك ايدهرك، دجله و فرات و نيلِ مبارك گبى عالمِ غيب واديلرنده صولر آقيتهرق آغلايور.
آه، سَوْگيلى استادم! أهلِ غفلت گولركن، أهلِ إلحاد نفسى مشتهياتلرى آرقهسنده قوشاركن، بز نه آجى حياتلرله قارشيلاشييورز. آه، سَوْگيلى استادم! جنابِ حق بزه سعادت ويرميهجك مى؟ عجبا بو گون داها چوق اوزايهجق مى؟ إختيارسز كنديمه صورديغم بو سؤاللره ينه كندم جواب ويرركن، تأنّى و صبر توصيه ايدييورم. و سرِّ اِنَّا اَعْطَيْنَا تبشيراتيله متسلّى اولويورم.
أى قيمتدار استادم! سزڭ حزنڭزه، حضوريڭزده اولديغم حالده إشتراكمى ايستهيوردم. اويله حسّ ايدييورم كه، روحًا هيچ ده اوزاق دگلم. بعضًا كنديمى اونوتويورم. گويا قنادسز طيران ايدييور، قوجه چنار آغاجنڭ آراسندن گيرهرك مجلسڭزه داخل اولويورم.