كرامتيدر. حتّى خدمتمده بولونديغى بر گون، بر ياشندهكى قيز چوجغنه باقيلمامش. يوكسك بر طامدن، طاش اوستنه چوجق دوشدى. او خدمت صداقتنڭ بر إكرامِ إلٰهى اولارق، او چوجق هيچ بر تأثّر و خستهلق گورمديگى گبى؛ سوتدن، ممهدن بيله كسيلمهدى. هر نه ايسه، بو طرز صداقتنڭ لمعهلرينى چوق گوردم.
سليمانده صداقتله برابر أساسلى بر إخلاص گوردم. أوت بوگونلرده إنصافسز إنسانلر، اونڭ شرف و حيثيتنى قيرهجق درجهده، حقّنده إشاعهلر إظهار ايتدكلرى زمان، اوڭا تسلّى نوعندن ديدم كه: «سڭا بو سوءِ شهرتى طاقمقله ريادن قورتولورسڭ.» او ده كمالِ سُرور و جدّى بر صورتده او تسلّىيى قبول ايتدى.
گلهلم غيبت حقّندهكى مسلگنه: بو ذات بنده غيبت حقّنده نه قدر شدّتلى بر نفرت اولديغنى بيلديگى جهتله، بنى قيزديرمامق ايچون، ممكن اولديغى قدر جواز ده اولسه، سويلهمييور. و بِالخاصّه رمضانده، بتون بتون إجتناب ايدر. ذاتًا أخلاقنده، باشقهسنه مضرلق يوق. إنصافسزلرڭ إشاعهسنه سبب، بو قدر اولمش: بريسى صورمش: «خواجه أفندى، فلان آدمه شويله ديمش مى؟» او ده گلدى، بڭا عين سوزى سويلهدى كه، او آدمه جواب ويرسين. حالبوكه او سوزده نه غيبت وار، نه ده بر شى. هر نه ايسه...
بن بو كويده اُميد ايتمييوردم كه، بنم أڭ زياده إعتماد ايتديگم و تام أخلاقلرينه و ديانتلرينه قناعت ايتديگم مصطفى چاوش، سليمان أفندى گبى قارداشلريمى تنقيد ايتسينلر. ظن ايدردم كه، بن گيتدكدن صوڭره، بوراده بنم يرمده، بڭا ايتدكلرى حرمتى اونلره ايدهجكلر. اميدم بودر كه، كوى خلقنڭ يوزده طقسانى اونلرڭ قيمتنى تقدير ايدهجكلر. بر قاچ إنصافسزلر تنقيد ايدهطورسونلر، او تنقيدلردن نه چيقار؟ بونلره ايليشمك، طوغريدن طوغرىيه بڭا