Yirmi Dokuzuncu Mektub’un Sekizinci Kısmı’nın Altıncı Remzi

اِنَّۤا اَعْطَيْنَاكَ الْكَوْثَرَ ’in çok esrarından tevafuk sırrıyla münasebettar birkaç sırrına dairdir. O esrar sarihan gösteriyor ki, اِنَّۤا اَعْطَيْنَا  tek başıyla bir mu’cizedir. Numune için letafetlerinden iki üç küçük nüktelerine işaret etmek münasiptir.

Birisi: Sure-i Kevser’de mevcud hurufatın tekerrürleri bir’den dokuza kadar yani birer, ikişer, üçer, dörder tâ dokuza kadar muntazaman bulunmasıyla beraber, 28 huruf-u hecaîden mevcud olan 19 harfin içinde ikişer kardeş olan ikişer harften en güzelini ve lisana en hafifini almasıdır. Şöyle ki:

(ر، ز) den (ر) var, (ز) yok. (س، ش) dan (ش) var, (س) yok. (ص، ض) dan (ص) var, (ض) yok. (ط، ظ) dan (ط) var, (ظ) yok. (ع، غ) dan (ع) var, (غ) yok. (ف، ق) dan (ف) var, (ق) yok. (ن، م) den (ن) var, (م) yok gibi zarif ve muntazam ve manidar bir intihab olduğu gibi, mecmu-u hurufu Besmele ile altmış beş olup هُوَ ’yi ifade eder. Besmele’siz hurufu vakt-i nüzulüne işaret ediyor.

İkincisi: Şu Sure-i Kevser’e dair remizde on üç defa 13 rakamıyla beyan edilen sırrın hülâsası şudur ki:

Nasıl ki Fatiha-i Şerife 13 (ال) ile 13 meşhur suver-i Kur’aniye olan yedi الۤمۤ, altı الۤرٰ ’nın mecmu-u adedine tevafukla 13 (ال)ler ile o 13 surenin başlarına işaret edip parmaklarını bastığı gibi ve Fatiha’da bulunan 15 (م) ile الۤمۤ ve حٰمۤ ler ve bir الۤمۤرٰ ile beraber 15 surenin başına işaret edip mimlerine parmağını bastığı misillü Kur’an Fatiha’da, Fatiha Sure-i Kevser’de münderic olduğunun